პან-ი

1. Gk. საკ. სახ.
   ძვ. ბერძნული მითოლოგიით: ტყეებისა მინდორ-ველის და მწყემსთა მფარველი ღვთაება; აგრეთვე — შიშის მიზეზი; აქედან: პანიკა ან პანიკ-ი (ბერძ. პანიკოს „უეცარი, საშიშარი“) — ერთბაშად მომცველი ძლიერი შიში, თავზარი — ერთი პირისა ან, უფრო ხშირად, საყოველთაო (ომის ან რაიმე კრების დროს); აქედან: პანიკური შიში.
2. Pol.
   ბატონი; პანი — ქალბატონი; პანნა — გაუთხოვარი ქალი.
   Source: „უცხო სიტყვათა ლექსიკონის“ მესამე გამოცემა - იოსებ იმედაშვილი, ავტ.; ს. ს. მ. უ.ს. პოლიგრაფტრესტის I-ლი სტამბა. პლეხან. პრ. # 91, 30/XI-26. შეკ. # 274. მთავარლიტი # 1183. დაიბეჭდა 5000; 1928 წ.