L. ultimus-დან — „უკანასკნელი, უკიდურესი“. უკანასკნელი სიტყვა, ანუ წინადადება, რომლის დაუკმაყოფილება იწვევს განხეთქილებას სახელმწიფოთა შორის; ულტიმატური — გადაწყვეტილი, უკანასკნელი.
Source: „უცხო სიტყვათა ლექსიკონის“ მესამე გამოცემა - იოსებ იმედაშვილი, ავტ.; ს. ს. მ. უ.ს. პოლიგრაფტრესტის I-ლი სტამბა. პლეხან. პრ. # 91, 30/XI-26. შეკ. # 274. მთავარლიტი # 1183. დაიბეჭდა 5000; 1928 წ.