L. -ფრ. déisme, ლათ. დ ე უ ს-ისაგან „ღმერთი“. ახალი ლათ. ფილოსოფიურ-სარწმუნოებრივი შეხედულება, რომელიც აღიარებს ღმერთს, როგორც პირველ მიზეზს ყველაფრისას (ე. ი. რომ ღმერთი ყველაფრის შემოქმედია), მაგრამ უარჰყოფს მას, როგორც ცოცხალ ცნობიერ პიროვნებას, — უარჰყოფს აგრეთვე ადამიანის ღმერთთან ურთიერთობის ყოველგვარ ფორმას; აქედან: დეისტ-ი — დეიზმის მიმდევარი ან მომხრე; დეიფიკაცია და დეიფიცირება — გაღმერთება.
Source: „უცხო სიტყვათა ლექსიკონის“ მესამე გამოცემა - იოსებ იმედაშვილი, ავტ.; ს. ს. მ. უ.ს. პოლიგრაფტრესტის I-ლი სტამბა. პლეხან. პრ. # 91, 30/XI-26. შეკ. # 274. მთავარლიტი # 1183. დაიბეჭდა 5000; 1928 წ.
to main page 
top of page