დემონ-ი

1) ბოროტ სულთა მორწმუნეობა;

2) დემონური ბუნება ადამიანისა: სხვის უბედურებაში სიამოვნების პოვნა;

3) საბედისწერო ძლიერების მქონებლობა; წარმტაცი, მაგრამ დამღუპველი ბუნება ადამიანისა; დემონური – დემონის, როგორც ბოროტი სულის, ხასიათის მქონე: წარმტაცი საბედისწერო ბუნების მქონე და სხვ.; დემონოლოგია — საშ. საუკუნეებში: ცრუმორწმუნეობაზე დამყარებული მოძღვრება ბოროტ სულთა და ადამიანთა ურთიერთობის შესახებ (დემონოლოგია ფრიად განვითარებულია აგრეთვე პარსთა რელიგიაში); დემონოლატრია — დემონთა თაყვანისცემა; დემონომანია — რელიგიური სულიერი ავადმყოფობა, რაც გამოიხატება ბოდვასა და ავი სულების მოჩვენებაში; დემონოფობია — ავსულთა შიში.