ეოლ-ი ან ეოლოს-ი

1. Gk. აიოლოს.
   ძველ ბერძენთა ქარის ღმერთი; ე ო ლ ო ს-ის არფა ანუ ქნარი,― : ზღაპრული ეოლოს-ის ქნარი, რომელიც გამოსცემდა ნაზ ხმებს მზის ამოსვლისას და მსუბუქ ნიავზე;
2. ყუთი, რომელშიც გაბმულია შეთანხმოვნებულად მომართული სიმები, — გამოსცემს ჰარმონიულ ხმებს ჰაერის ნაკადის გავლისას;
3. ადამიანის მგრძნობიარე გული.
   Source: „უცხო სიტყვათა ლექსიკონის“ მესამე გამოცემა - იოსებ იმედაშვილი, ავტ.; ს. ს. მ. უ.ს. პოლიგრაფტრესტის I-ლი სტამბა. პლეხან. პრ. # 91, 30/XI-26. შეკ. # 274. მთავარლიტი # 1183. დაიბეჭდა 5000; 1928 წ.