ვანდალები

1. მრავლ.:
   გერმანელთა მოდგმის ხალხი, რომელმაც V საუკუნეში დაიპყრო რომი და გაანადგურა მასში ხელოვნების მრავალი ძეგლი; აქედან -
2. fig.
   ვანდალ-ი — ტლანქი და უვიცი ადამიანი, რომელიც უაზროდ ანადგურებს ხელოვნების ან სხვა რაიმე ფასეულ საგნებს; ვანდალიზმ-ი — ვანდალობა, კულტურულ ღირებულებათა განადგურებისადმი მიდრეკილება; ვანდალური — ვანდალისათვის დამახასიათებელი.
   Source: „უცხო სიტყვათა ლექსიკონის“ მესამე გამოცემა - იოსებ იმედაშვილი, ავტ.; ს. ს. მ. უ.ს. პოლიგრაფტრესტის I-ლი სტამბა. პლეხან. პრ. # 91, 30/XI-26. შეკ. # 274. მთავარლიტი # 1183. დაიბეჭდა 5000; 1928 წ.