тревожу,
тревожит
უსრ.
кого что 1.შეშინება (აშინებს), აღელვება (აღელვებს), შეშფოთება, მოსვენებას არ აძლევს:
2.შეწუხება:
3.გაღიზიანება:
- 1.меня т-ит его болезнь მისი ავადმყოფობა მაშინებს, მაღელვებს;
его т-ат слухи ხმები აღელვებს, აშფოთებს.
2.целый день его т-или посетители მთელი დღე მნახველები აწუხებდნენ, არ ასვენებდნენ.
3.не т-ь собаку ნუ აღიზიანებ ძაღლს.
Т. сон ძილის დაფრთხობა.