გარემოს მდგომარეობა, რომელიც ხასიათდება ფიზიკური, ქიმიური, ბიოლოგიური და სხვა მაჩვენებლებით და (ან) მათი კომბინაციით. გარემოს ხარისხი, რომელიც წარმოადგენს ბუნებრივი გარემოს კომპონენტების, ბუნებრივ და ბუნებრივ - ანთროპოგენური ობიექტების ერთობლიობას, არის ერთ - ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფაქტორი, რომელიც განსაზღვრავს ადამიანის და სხვა ცოცხალი ორგანიზმების სიცოცხლის პირობებს. გარემოს ხარისხი ფასდება მეცნიერულად შემუშავებული ნორმებისა და კრიტერიუმების გამოყენებით, მათ შორის: - სხვადასხვა ნივთიერების ზღვრულად დასაშვები კონცენტრაციები ბუნებრივ გარემოში; ფიზიკური ველების დონეები; - ეკოლოგიური კრიტერიუმები და ინდიგატორები.პრაქტიკაში გამოიყენება სანიტარულ - ჰიგიენური მაჩვენებლები: - დამაბინძურებლების ზღვრულად დასაშვები კონცენტრაციები (ზდკ) ჰაერში, წყალში, ნიადაგში, საკვებ პროდყქტში; ფიზიკური ველების ზღვრულად დასაშვები დონეები (ზდდ); - მავნე ნივთიერებათა ზღვრულად დასაშვები გაფრქვევის ნორმა (ზდგ). სანიტარულ - ჰიგიენურთან ერთად გამოიყენება გარემოს ხარისხის ეკოლოგიური ინდიკატორები, რომლებიც წარმოადგენენ ანთროპოგენური ზემოქმედების ქვეშ მყოფი ეკოსისტემებისა და ლანდშაფტების ცოცხალი ორგანიზმების თემების ფუნქციურ - სტრუქტურული მახასიათებლების (პროდუქტიულობა, ბიოტური ციკლის ინტენსივობა, სახეობების მრავალფეროვნება, მდგრადობა) ცვლილებების საზომს. ასევე გამოიყენება ბუნებრივი გარემოს ანთროპოგენური ცვლილებების ინდიკატორები, მაგალითად, ნიადაგის თვისებების გაუარესების ინდიკატორები და სხვა.
Source: გუნია, გარი. ეკოლოგიის საფუძვლების ტერმინების განმარტებითი გლოსარიუმი: დედამიწისა და გარემოს შემსწავლელ მეცნიერებათა დარგში = Explanatgory Glossary of Terms on Basics of Ecology: In the field of sciences about Earth and Ennvironment: [სახელმძღვანელო] / გარი გუნია; რედაქტორი თენგიზ ცინცაძე; საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი, ჰიდრომეტეოროლოგიის ინსტიტუტი. თბილისი, 2024.
to main page 
top of page