ფს-გიაში ი-ს წარმოდგენად თვლიან. ლაპარაკობენ ი- თა ასოციაციაზე, თანდაყოლილ ი-ებზე /ძველი ფს-გია/, ბოდვით ი-ებზე, „ი-თა ქარიშხალზე“ /ფსიქიატრია, ფსიქოპათოლოგია/. ამ შემთხვევაში ი-ის ქვეშ წარმოდგენას გულისხმობენ. მაგრამ წარმოდგენასა და ი-ს შორის მკვეთრი განსხვავება არსებობს. წარმოდგენა უფრო ვიწროა და ინდივიდუალური შინაარსისაა, ი-ს კი მეტი ზოგადობა ახას. და არსებითად მეტყველებასთანაა დაკავშირებული, ვერბალურ სტიმულაციას ემორჩილება. დ. უზნაძის აზრით, განწყობის ასპექტით, წარმოდგენასა და ი-ს შორის მკვეთრი განსხვავება არსებობს. „წარმოდგენა, ჩვეულებრივ, იმავე პირობებში აღმოცენდება, რ-რც აღქმა. იგი აქტუალური განწყობის პროდუქტია. ი-ის შესახებ ეს არ ითქმის. თავისი აღმოცენებისათვის იგი ობიექტიეაციას გულისხმობს. იმისათვის, რომ სუბ-ს გაუჩნდეს, წინასწარ ობიექტივაციის აქტია საჭიროა წარმოდგენა და ი. ორი თვალსაჩინო განსხვავებული ფს-გიური კატეგორიაა“ / დ. უზნაძე/.
მეცნ-ში ი იხმარება ძირითადი პრინციპის, დებულების, სახელმძღვანელო აზრის მნიშვ. მხატვრულ ლიტერატურაში ნაწარმოების დედააზრის ავტორის ჩანაფიქრის გაგებით.
to main page 
top of page