რაც აიჭირეს, აიშვირეს, — ანაშვერი, აშვერილი. =ცას უპირობდენ დალაშქვრას გრძელი შუბები წვერითა...; და ზურგზე ისრის ქოჯონნი კილოთი ცას ანაჭერითა („ეთერი“. XI). =ვაჟა-ფშაველას მცირე [სრულად »»]
მთიელთა რწმენით ყველა სახლს თავისი ანგელოზი მფარველობს. =ამ ანგელოზს სახლის ანგელოზი ჰქვია. იმ სხვა პატრონს სახლის ანგელოზი ეწოდება („ფშავლები“, –– გზად). სახლის ანგელოზი ჰქვია. იმ სხვა [სრულად »»]
აქ: ჯგუფი, გროვა. =ბარს შაეთვალა მთებისთვის უცხო რამ ერთი ქართული, მაშინ, როს მთების ანდაფი ღრმა ფიქრში იყო გართული („მთათა ერთობა“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
ალღო, ვარაუდი. =ანდით მოვდივარ ტყე-და-ტყე და ვეგანები ბინასა („ნანგრევთა შორის“, I);; (ბეწინა) როცა კი დარწმუნდებოდა, რომ მართლა ორაგულია, ვარაუდით, „ანდით“ — როგორც თავად ამბობდა, [სრულად »»]
გადმოცემა, განაგონი. =„ხალხი იმაზე ჰღელავს, ბახამ ისეთი საქმე ჩაიდინა, ანდერძადაც არ გაგონილაო, არადროს არა ქნილაო“ („მოკვეთ.“, მოქმ. III, გამოსვ. I). იხ. აგრეთვე: ანდრეზი [სრულად »»]
=თორღვას... „ძველების“ „ანდრეზები“ და სიტყვა-პასუხი დიაკვნის „მამაო-ჩვენოსავით“ აქვს გაზეპირებული („რამე-რუმე მთისა“). იხ. აგრეთვე: ანდერძ-ი =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა [სრულად »»]
ღვრის, ადენს. =ვანჩქლიოთ, ერთად ვანჩქლიოთ ცრემლის წყარონი მწარენი („ხევზედ მოდიან ნისლები“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
აკანტურებს =ფშატაძე თავს აკანჩურებს და თვალებსაც თან აყოლებს („სოფლის სურათები“, I). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
გაკვირვების შორისდებული, — აბაიმე! =„აპაჰმე! რა დიდი ცნობა უნდა, შე დალოცვილო“ („ჩემი შავარდენი“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
არ ითქმის, რომ; არც უმისოა. =„არ არის კი, დედავ, რო შენი ბრალიც არ იყოს“ („მოკვეთ.“, მოქმ. III. გამოსვ. II). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. [სრულად »»]
ალბათ არ. =არ თუ გიცდია, ქერონავ, ობლობა გულის ტკივილით („ანნა-ბულბული“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
აკი, ხომ. =არ კი გითხარა, ზურაბო: „ფშავლების ხელი სენია“ („ჩანაწერები“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
არ გესმის? =როდესაც „არ მაგდისა!“ იძახის ფშაველი, ეს იმის ნიშანია, რომ ცოლს ეძახის („ფშავლები“, — ძველს...). იხ. აგრეთვე: მაგდისა =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
რატომღაც არ. =„არ რადმე მეჭაშნიკება სიტყვა კოჭლი და ლუგუმი“ („ბახტრიონი“, XIII). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
=„შენ არა გინდა, ძალუა-ისავ, იმ ძაღლის ჯავრს მე ამოვიყრი“ („დარეჯანი“, II) =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
თუ თქვენი ჯავრი ვჭამო.... ცოცხალი აღარ ვიყოვო („ტრედები“) =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : [სრულად »»]