 |
 | |
| შერჩეული ტერმინები: 5,233 | გვერდი: 153 / 262 |
- ნავნებ-ი
- ღვთის წყევლაა: არგასახარელი, ღვთისაგან შეჩვენებული. =„რა გაუჭირდა ისითაი იმ ღვთის ნავნებსა რო დააობლა ეს ბალღები!“ („დარეჯანი“, III). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
- ნავს-ი
- ეშმაკი„ ხუმარა“ (ვაჟა). =დაუდეგარი ჯაფარა, ნავსი, კვერცხების პარია დახტოდა ხიდან ხეზედა, ჩვენსკენ ეჭირა თვალია („ტყის სურათები“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
- ნაზარეველ-ი
- ქრისტე როგორ მოტყუვდა ნაზარეველი, ძმობა-ერთობის გეგმას რომ სთხავდა! („სად არის ქრისტე?“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- ნაზიკ-ი
- მორთული, მოკაზმული (ვერცხლით, თითბრით..). =„ეს ვინღა მოდგა ნისლივით, თითბრით ნაზიკის ხმალითა?“ („ალუდა...“, V). იხ. აგრეთვე: შეზიკულ-ი =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
- ნაზოვარ-ი
- ნაზვავარი, ადგილი, სადაც თოვლის ზვავი იდვა. =„გაზაფხულზე, როდესაც ზვავები დადნება, ნაზოვრებში კენკემა და ჩადუნა ამოჩნდება“(„პატარა მწყემსის ფიქრები“);; „რა წამსაც კი გამშრალს ნაზოვარზე [სრულად »»]
- ნათაგურ-ი-ნათაგურის თხილ-ი
- თაგვისაგან საზამთროდ მიწაში (სოროში) შენახული თხილი. =„მელა ნათაგურის თხილს შაექცეოდა“ („ცრუპენტ. აღმზრდ.“, ნაწ. II, თ. II). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
- ნათავარ-ი
- პირველად მოგებული ბატკანი, დოლის თავი (ამ ბატკანს, ჩვეულებრივ, ხატს სწირავდა მეცხვარე). =რამდენიმე ჯეილმა აუტეხეს ჩხუბი ერთს ჩობანს, რომელსაც ცხვრის ნათავარი თოხლი მოეყვანა ხატში („უძმოს [სრულად »»]
- ნათვლა:ხელმხარის ნათევლა ,ხელმხარის განათლვა
- ხატში „ხელ-მხარის ნათვლის“ დროს საჭიროა ხევისბერი („ხევს. ქორწ.“). შაბათის ნათვლა უქმე დღეს (შაბათს) საკლავის (თხის, ციკნის) დაკვლა, რაც უქმის გატეხს უფლებას აძლევდა გლეხს შაბათის ნათვლა [სრულად »»]
- ნათოს-ი
- (თოზ) ,,მტვერი“) „ნარიყი ხეები“, წყლისაგან გამორიყული ხეები“ (ვაჟა) =„ვინ იცის... მოსქდეს მიწის ზვავები, დაგვიწყოს არაგვმა ქვის და ნათოსის სროლა“ („ორაგ. ცხოვრ.,“ I);; „როცა წყალი [სრულად »»]
- ნათოფარ-ი
- თოფის ტყვიამოხვედრილი (ა. შან). =გავწირეთ გულსისხლიანი ყელნი ნათოფარია“ („ბახტრიონი“, XVI). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- ნაკაფიანებ-ი
- ადგილი, სადაც ტყე უკაფავთ. =ჩვენს ზევით, ნაკაფიანებში ხმაურობა ისმოდა („შვლის ნუკრის ნაამბობი“, III). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ნაკეჭნ-ი
- ნაჭრილობევი, ჭრილობის ნაწიბურის მქონე. =მხცოვანნი ხავსიანები ჯაჭვის პერანგებს ჰკერავდენ თან კაზმულს ვეფხვის ულვაშით ნაკეჭნს ლოყებსა ჰბერავდენ („ძაღლიკა ხიმიკაური“, III). [სრულად »»]
- ნაკვანძი:ნაკვანძი ბალახი
- ძველად სამტრო ბილიკზე, ბილიკის ორივე მხრიდან ერთმანეთზე გადაკვანძავდნენ მაღალ ბალახს, ისე კი, რომ მგზავრის გავლისას გახსნილიყო. გუშაგები ამ ნაკვანძი ბალახის შემოწმებით იგებდნენ მტრის [სრულად »»]
- ნაკვეთ-ი
- გამოკვეთილი, გამოჭრილი. =იმ კლდეზე იყო კიბე ნაკვეთი (თარგმ.) („ქაჯი“. ნაწ. I, V); ◊ აკრძალული, უქმად გამოცხადებული. „ნაკვეთი“ არის უფლისათვის შეთქმული ერთი დღე მოსავლისათვის [სრულად »»]
- ნაკუწ-ი
- ქსოვილის ნაფლეთი. =„შენ, ჩემო დაო, გირჩევნავ, მამასვე ჰყვანდე გვერდითა. ან წყალს მიაწვდი, ან წყლულებს შაუხვევ ნაკუწებითა“ („ბახტრიონი“, VIII). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ [სრულად »»]
- ნალაჴ-ი, ნალახ-ი
- „უწმინდური ადგილი! - ისეთი ადგილი, სადაც დედათწესიან ქალებს უხდებათ ყოფნა ან სიარული. ამ ადგილებში ხატის მსახურებმა არ უნდა გაიარონ. =მანდილოსნების სამრევლოები ხომ ერთიან პირქვე დაგვიცა; [სრულად »»]
- ნალევ-ი
- ხმარებაში გალეული, „გაცვეთილი ცელი“ (ვაჟა) =ჩაველ და ისე ჩავთიბე, როგორც ნალევმა თივანი („ფშავლები“, – ძველს). ◊ მცხრალი, გალეული (მთვარე). მთვარე ამოჩნდა ნალევი, ქვეყნის“ [სრულად »»]
- ნალეშარ-ი
- ლეშნაჭამი, ხორცნაჭამი, ხორცით (ქონით) გასვრილი. =ზევით, კლდეებში, არწივ-ყორნები ქვებზედ ნალეშარს ნისკარტებს ლესენ („ყარსის ბოლოს“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
- ნალეწ-ი
- „ხმელი ხის ტოტი“ (ვაჟა). =გავსტეხე ერთი ნალეწი, დავიბუხუნე სამჯერა („მონადირე“, III);; ფეხებს ელიზბარი ფრთხილად სდგამს, თვალებს იქით-აქეთ აცეცებს მგელივით... ფაჩა-ფუჩი მოესმა, ნალეწი [სრულად »»]
- ნამარილევ-ი
- ადგილი სადაც ცხვარს მარილს უყრიან, მარილს აჭმევენ. ხალხი იმას დასდევს თან, როგორც ცხვრის ფარა ნამარილევს („დროშა“, II). ◊ მარილნაჭამი. ხშირად დამაძღრები მწვანის ბალახით, [სრულად »»]
| ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი | ლექსიკონები |
 ძირითად გვერდზე | 10 საუკეთესო • დაგვიკავშირდით • Login |  გვერდის დასაწყისი |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |