 |
 | |
| შერჩეული ტერმინები: 5,233 | გვერდი: 17 / 262 |
- ასკოდიან-ი
- ჭურჭელი, რომელიც ას კოდს იტევს. =ასკოდიანში ქერ მიძე, ორასიანში დიკაო („ფშავლ. ცხოვრებიდამ“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- ასლი, ასლ-ი
- მაგარკილიანი ხორბალი. ცრემლები ასლის ფხასავით ყელში მეჩხირებოდა (ვარ.) („დღეს სულ ვიცინ“). ◊ ნაღდი, ნამდვილი, ზედგამოჭრილი. „ასლი სასამარეო ვარ, სამწე, სხვად აღარრადა [სრულად »»]
- ასმევ-ს
- გულს ბალღამს ასმევს (ფიგურ.) ნაღვლობს, ძალიან დარდობს. =დღემდის გულს ვასმევთ ბალღამსა და აღარც ვამბობთ არასა („ხატმა გვიბრძანა“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
- ასპარტუნებ-ს
- ნისკარტს სცემს. (ფიგურ.) აკაკუნებს. =ახლა ცულს წამოვავლე ხელი..., შუაღამე გასული იყო და მე კი პიროფლიანი შეშაზე ვასკარტუნებდი („მოჩვენება“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა [სრულად »»]
- ასპიტ-ი
- პიტალო, სალი, მიუკარებელი, ასპიდი. =(კლდეს) სალსა, ასპიტსა, დიდრონსა ფერფლიც კი არა სცვიოდა („კლდე და მდინარე“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. [სრულად »»]
- ასრიკე
- აქეთ, აქეთკენ. =„(შვლებმა) გამასწვრეს ოხრებმა, ასრიკე, წვრილთგორისაკენ, წამამივიდენ“ („მოგონება“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ასტამ-ი
- „რკინის პატარა ნიჩაბი, ვარცლში ცომის ასაფხეკად სახმარებელი“ (ვაჟა). =სახლში არ უჩანს არც ქვაბი, არც საფხეკელი, ასტამი („საშობაო ამბავი“). იხ. აგრეთვე: საფხეკელ-ი ◊ „დიდი ნიჩაფი [სრულად »»]
- ასულებულ-ი
- რასაც სუნი უდის, აყროლებული. =„დაედვა გულსა ობოლსა მკვდარის სიცოცხლის ბეგარა და სულიც ასულებული სასულეს ამამეჩარა“ („ეთერი“, IX). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
- ასუსუებ-ს
- აწყნარებს, აჩუმებს. =„სუ, სუ“-ო, ეუბნება. (მთები იალბუზს) ასუსუებენ: „ქვეყანას არ გააგონო ყურითა, მშობელო, წყრომის ქართული“ („იალბუზის სიმღერა“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ [სრულად »»]
- ასუსუვ-ანუგეშებ-ს
- ასუსუებს და ანუგეშებს. =(ეულს) ვასუსუვ-ვანუგეშებდი, არ მისმენს, არა სცხრებოდა („გული გავგზავნე ქვეყნადა“). =ასუსუვ-ანუგეშებ-ს ასუსუებს და ანუგეშებს. (ეულს) ვასუსუვ-ვანუგეშებდი, არ [სრულად »»]
- ასუყულ-ი
- ასუყებული, რითიმე მეტად გამაძღარი. =(ერეკლე) გამაძღარია იმ დღეს მტრის ჟლეტით, ასუყული აქვს სული და გული („ერეკლეს სიზმარი“). =ასუყულ-ი ასუყებული, რითიმე მეტად გამაძღარი. (ერეკლე) [სრულად »»]
- ატარებ-ს
- ცეცხლის ჯანგარაში ატარებს - მკაცრად ეპყრობა. =ხოშია... დღე და ღამეს ასწორებდა, შვილებსაც, რომ იტყვიან, ცეცხლის ჯანგარაში ატარებდა („ფშაველი და...“, II). იხ. აგრეთვე: ჯანბარა [სრულად »»]
- ატარიელებ-ს
- ტარიელად სახავს =(მესტვირე) ბეჩავს კაცს ატარიელებს და პირის მბანელს ჭირითა („მთაში“). იხ. აგრეთვე: ადარეჯანებ-ს =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. [სრულად »»]
- ატლაკუნებ-ს
- ყურებს ატლაკუნებს - ყურებს აპანტურებს. =„მერანიც... ყურებს, თითქოს დაჰმტვრევიაო, უხეიროდ ატლაკუნებდა („სათაგური“, I). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [სრულად »»]
- ატოლი-ა
- მოფარებულია. =იმ ქვა-ღორღებში ეტოლოს იგი, სად ნანგრევების რიგს მისდევს რიგი („დედა-შვილები“). იხ. აგრეთვე: ეტოლოს =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. [სრულად »»]
- ატოტავდებ-ა
- ტოტებზე, (უკანა) ფეხებზე შედგება. =(ჯავრიამ) დამიწყო ხელების ლოკვა, ატოტავდა, ორივე ფეხი გულზე მომაბჯინა „ძაღლმა ციკანი მოიგო“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
- ატრატა
- („ეტრატი“) ქაღალდი, წიგნი. =იმან (ხევსურმა) ხომ წიგნის სახელიც არ იცის სწორედ და ყველა დაწერილს ქაღალდს „ატრატას“ ეძახის („ვინ არის მართალი?“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ [სრულად »»]
- ატუგია!
- ძაღლის მოსახმობი შეძახილი. =„აა, აბდულავ, ა, ღურბელავ. ა, სამურავ, — აქა, აქა, აქა, ატეგია, ჭამეთ!“ („სცენები“ — ფშავლ. ცხოვრ., I). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
- ატუკანტ-ი
- დამახინჯებული „ადვოკატი“. =სწავლა მინდა, მაგრამ ეგეთი კი არა, ჩვენმა „ატუკანტმა“ ნიკორამ რომ იცის („სოფლის სურათები“, 2). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა [სრულად »»]
- აუ!
- გაკვირვების შორისდებული =„აუ, ეს რაღა მოვიხილე, თქვენი ჭირიმეთ“ („დარეჯანი“, II) იხ. აგრეთვე: აულეევ! =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
| ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი | ლექსიკონები |
 ძირითად გვერდზე | 10 საუკეთესო • დაგვიკავშირდით • Login |  გვერდის დასაწყისი |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |