 |
 | |
| შერჩეული ტერმინები: 5,233 | გვერდი: 170 / 262 |
- საგორავ-ი
- საგორავს მოსცემს =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.
- საგრეხელ-ი, საგრეხელა
- რაზედაც ტარს აბრუნებენ“ (ვაჟა); პატარა, ამოღრმავებული ხის ხელსაწყო რომელშიაც თითისტარი ტრიალებს. =(შამანდუხმა) ხოკრიდამ საგრეხელი ამოიღო და დაუწყო მატყლს რთვა („დარეჯანი“, I);; დედაკაცის [სრულად »»]
- საგულე
- პერანგის გულისპირი. =საგულეჩამოხეული აქ: მკერდგაღეღილი, გაცხარებით მომუშავე. (მინდია) ერთს ფეხს (=ღერს) აქ მოსჭრის, ერთს - იქა საგულეჩამოხეული („გველის-მჭამელი“, III). =ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- საგძალი
- ყურის საგძლად დასახომებლად. =სწორე უთქვამს ცხონებულებს მამა-პაპას საგძლად ყურის: „ძაღლი იმის ერთგულია, ვინაც სწურთნის. ვინც პურს უყრის“ („ბოქაული“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ [სრულად »»]
- სად
- სადმე. =თუ სად ხმელს წიწ- კრებს იპოვის, არც დაიწუნებს იმასა („გველის-–მჭამელი“, II). ◊ ოდესმე, როდისმე. „ნუ გეშინიან, ჩემო მათრახო, კიდევ სად დაგატრიალებ, ძმობის მადლმა“ [სრულად »»]
- სად-რა, სად-რა-რა
- ნეტა სად? =კლდეს სად-რა გადავვარდები, ყორნები დამესხმიანო („მთას იქით...“);; „ვის რა წყალ-ჭალა გვისტუმრებს, სად-რა-რა დავილევითა?“ („ალუდა...“, VI). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ [სრულად »»]
- სად-როდის
- ვინ იცის, როდის. =ბრალი ჩვენი, რომ სიხარულს სად-როდის ვეღირსებითა! (ვარ) („შემოდგომა მთაში“) =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- სადაველ-ი
- სადაური (ვინმე), =„სადაველი მთიულები იყვნენ?“ („სცენები“, სცენა ბარში). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- სადავლო
- დავლად ნავარაუდევი. =გამიხარდიმ თოფი მოიმარჯვა, ხეს მოეფარა და გაფაციცებით ადევნებდა თვალს მგელს და იმის სადავლოს („ლმობიერი დაეძებს წყლულის წამალსა, როგორც სადავლოს ფირალი [სრულად »»]
- სადამ(ა), სადამე
- სადმე, სადღაც. =სურვილი სადამ გავგზავნე, შევკმაზე ქალებურადა („ფშაველი და...“, VI);; ერთი კვირაა ალუდი გადაითხია სადამა („მამიდის დანაბარები“):; „წუხელ ცუდ სიზმრები ვსინჯე, ლხინში ვიყოდი [სრულად »»]
- სადგურ-ი
- სადგომი, ბუნაგი. =ერთხელ ის (გოჩი) დათვის სადგურის ახლოს დადიოდა („გოჩი“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- სადედაკაცო:სადედაკაცო კერა
- მთაში ქალები სახლის კარიდან მარცხენა მხარეს სხდებიან (კაცები –მარჯვენა მხარეს); ამის მიხედვით მარცხენა კერას სადედაკაცო კერა ეწოდება, მარჯვენას - სამამაკაცო. =„სტუმარი და მასპინძელი ერთად [სრულად »»]
- სადიაცე
- ლაჩარი, ქალური ბუნებისა. =„შე სადიაცევ! მოიტა ხმალი ჩქარა, თორო მოგაშორე თავი!“ („მოკვეთ.“, მოქმ. II, გამოსვ. V). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. [სრულად »»]
- სადიდებულო
- ხატის სახსენებელი, სადიდებელი ლოცვა. =„მაშ ეხლა უნდა ჩვენი წმინდის გიორგის სადიდებულო დავლიოთ“ („დროშა“, III). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. [სრულად »»]
- სადიკე
- სადაც დიკას თესავენ. =მთისა – საქერე და ბარისა – სადიკე „მამულები“ ოცი დღისა ეჭირათ აჩაჩით სახნავი („ფშაველი და...“, III). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა [სრულად »»]
- სადიური
- სადაური =„სადიურები ხართ, სადიურები, თქვე ჩემთავმომკვდრებო?“! („შთაბეჭდ.“, IV). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- სადობილო-ებ-ი
- ცხრა ცალი პატარა, მრგვალი, გულიანი საღვთისმსახურო ნამცხვარი. ხატის დობილების მოსამადლიერებლად ფშაველი დედაკაცი აცხობს „სადობილოებს, ხმიადებს („ფშავლ. ამაოდ-მორწმ.“). =ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- სადუნიაოდ
- საქვეყნოდ. =ვიგინდარების სათარეშოდ.; სადუნიაოდ გაჰხხადეს მამათა დანათესია („თმაგრძელა-უკუათხელა“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- საელდო
- ელდის მომგვრელი, საშინელი, უცხვირპირო, ცუდი შესახედავი. =„რა საელდო რამ არი მაგის თაცხვირი, მაგის კბილნი“.. („ფშავლები?, – შენამც);; „მემრე, უნდა იცოდე რა საელდოა (ბერდიხა)“ („ბერდიხა“, [სრულად »»]
- საენაო
- ენის მიტან-მოტანისათვის გადასაბდევინებელი საზღაური, თუ ერთი რომელიმე წევრის ენატანიობით ერთი მეორეს გადაემტერებოდა და სისხლი დაიქცეოდა, მაშინ ამ ლაქლაქას უნდა გადაეხადა დაზარალებულის [სრულად »»]
| ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი | ლექსიკონები |
 ძირითად გვერდზე | 10 საუკეთესო • დაგვიკავშირდით • Login |  გვერდის დასაწყისი |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |