 |
 | |
| შერჩეული ტერმინები: 5,233 | გვერდი: 211 / 262 |
- ყელმაღლობ-ს
- (ფიგურ) მაღალია,დაუნგრეველია, ამაყად დგას. =„(რაზიკაულს) შვილიც მთელი ჰყავს, დედაცა, ციხეც ყელმაღლობს ისევა“ („იმედი რაზიკაული“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
- ყელსაბელიან-ი
- ყელზე თოკმობმული. =„რად არ იქ მაჰკვდი, ბეჩავო, რად ხარ ყელსაბელიანი." =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- ყელღილიან-ი
- კოხტა, კარგად ჩაცმული, მძივ-ღილებით მორთული =ფანდურო, ცოლა მითხოვე ყელღილიანი ქალიო („ფშაველი დედაკაცის მდგომარეობა.“ ) =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [სრულად »»]
- ყელჩინ-ი
- ,,ჩინ-მერდინი“ (ვაჟა); ჩითის ან აბრეშუმის თავშალი. =მოულოდნელმა შემთხვევამ მანდილმა ციდან სრეულმა, ვაჟკაცთ ხმალთ დასამშვენებლად ყელჩინად შემოხვეულმა, დააშოშმინა მებრძოლნი და დაუამა [სრულად »»]
- ყელჭრელ-ი
- ,,თოფისადმი ალერსი გამოიხატება ამ სიტყვებით. =ყელჭრელს ფშაველი დაზარნიშულს კისერს თოფისას ეძახის; იხმარება, როგორც ეპითეტი თოფისა“ (ვაჟა).; დაღვრემილს კლდეებს მიესალმა „ყელჭრელის -„ჩქამი“ [სრულად »»]
- ყენებ-ა
- აყენება, ფეხზე დაყენება ;გაღვიძება. =მაგდანამ... დაუწყო ყენება ლექსოს („ლექსოს სამწყემსო“ I). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- ყეფა
- არწივის ხმიანობა. =შავად ხევები აღელვდებიან არწივი მთაზედ დაიწყებს „ყეფა“ („ჯერ არ მომკვდარა...“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ყველაად
- ყველაფრად =„ყველაად ვკმარვართ მტრისადა, სადავლოდა და ზიანად“ („ბახტრიონი“, VIII). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- ყველად
- ყველანაირად, ყოველმხრივ. =„ტიტველი აღარ ვივლიდი დაღონებული ყველადა“ („ეთერი“, I). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- ყველიერ-ი
- (ძვ) დიდმარხვის წინა კვირა, როცა ხორცეული არ იჭმებოდა, სახსნილოსაგან მხოლოდ თევზეულსა და რძის ნაწარმს ჭამდნენ“ (გლ). =ყ ვ ე ლ ი ე რ ი ს შ ა ბ ა თ ი - ჩიტებისა და მინდვრის მავნებლების [სრულად »»]
- ყველფ-ი
- ყვერბი, ადგილი სადაც ცეცხლი ენთება. =ბადრი, უსიპი, ამირან ობლები მავიყარენით; ყველფ არ გვინახავ, კერაი, – საჩალეს მავიზარ- კვირა, კერაში, დენით („სცენა მთაში“). იხ. აგრეთვე: ღველფ-ი [სრულად »»]
- ყვირილობა
- ირმების გამრავლების, ხუმრობის დრო, როცა ზარი ფურს ყვირილით ეძებს. მაშინ ირემი გაუფრთხილებლად დადის (ყვირილითაც გამოაჩენს ადგილ-სამყოფელს) დამსხვერპლი ადვილად ხდება. =„ეს ყვირილობას [სრულად »»]
- ყვიციან-ი
- ყვიცით, სიყვითლით დაავადებული; დაჩიავებული. =„დადეგ, დადეგ, შე მწერელ ჩვილო (დამბლავ) შენა, შე ყვიციანო, ცარიელო კვეხნავ და არაისგამკეთევ!“ („ფშავლები“, - შენამც). =ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- ყინჩ-ი
- ,,კარგი“ (ვაჟა); კოხტა, მოხდენილი, ლამაზი. =„ვაჟკაცობაში ყინჩი იყვის პაპა შახედულად და ისე არ გასცდის სასაფლაოს, რო არ მისულიყო და არ ეტირა“ („შთაბეჭდ.“, I).; ყიჩჩად „კარგად, კოხტად, [სრულად »»]
- ყირიმ-ი
- =გენაცვლე, ჩემო ყირიმო, რა ჟანგი მოგიკიდია?! („მონადირე“, I). იხ. აგრეთვე: ხირიმ-ი =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- ყისტი
- მოსისხლეთა შერიგების ან დაშავებულის მიერ დამშავებლისა.განაღებული სისხლის საზღაური. დაზარალებულს უფლება ჰქონდა სისხლის საფასურში თვითონ აერჩია ნივთი ამ ჩვეულებას „ალმანია“, „ყისტი“ ჰქვიან [სრულად »»]
- ყიულ-ი
- ყივილი. =მოსხლიტეს ქისტის ცხვარ-ძროხა.. მამლის ყიულის ხანია(„გალაშქრება...4);; „ჯერ კი ადრეა. ქათმის ყიულამდე ის გოგიას თავს ვერ დაანებებს“ („სცენები“ – ფშავლ. ცხოვრ.) =ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- ყიყვ-ი
- ჩიყვი; აქ: ჩიჩახვი. =(ჩხიკვებს) აუფხორიათ ქოჩორი, ჩამოუშვიათ ყიყვები („პირველი გაზაფხულის სურათები...“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ყიჭყიჭებ-ს, ყიჭყიჭობ-ს
- ყელისმიერ ხმას გამოსცემს. =გახარებული წიწილა იჭიმებოდა წელშია, აღარ კადრულობს წივწივსა ბოხვად ყიჭყიჭებს ყელშია („ნახევარ-წიწილა“, II);; კოდალა ვარჯიშობდა, ყელში ყიჭყიჭობდა, უნდა დაეყივლა, [სრულად »»]
- ყლურჭავ-ს
- ყლურწავს, ყლაპავს. =ჰსვამს ღვინოს, ჰყლურჭავს არაყსა, მღერის, ახარებს ბალღებსა („პროვინციის ქებათა-ქება) (ხევსურმა) ყლურჭოს არაყი და კეჭნოს თავის თანამოძმენი („ხევსურის თავი“). [სრულად »»]
| ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი | ლექსიკონები |
 ძირითად გვერდზე | 10 საუკეთესო • დაგვიკავშირდით • Login |  გვერდის დასაწყისი |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |