 |
 | |
| შერჩეული ტერმინები: 5,233 | გვერდი: 234 / 262 |
- ჩემნაო
- მოფერებით მიმართავენ ასე: ჩემო კარგო, ჩემო საყვარელო. =ნუ წახვალ, შენი ჭირიმე. არ გათენდება ჯერაო.. რა მწყემს-მუშები არა გყავ. რა გეჩქარება, ჩემნაო?! („ფშაველი დედაკაცის მდგომარეობა“...). [სრულად »»]
- ჩემობა
- ჩემი ახლობლები და შთამომავლობა, ჩემი მოდგმა თესლი. =„ასე ამუარდეს (წუთისოფლიდამ) ჩემობა, ჩემი თესლ-ჯილაგი, თუ ამას იქით კიდევ რამ დავაშავო! („ფშავლების ძველი სამართალი“...). [სრულად »»]
- ჩემობილ-ი
- ჩემიანი, ჩემი ნათესავი. =„ღმერთმა ჩემობილი ნურავინ გარიოს ადამიანის სისხლში“ („პაპას მსოფლიო ფიქრები“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ჩემფერა
- ჩემნაირი, ჩემი =„მე რა ვსთქვა? უნდა კაცობა ბაკურმა დაიკვეხოსა... ჩემფერეების სიცოცხლე სამარემ დაილეკოსა" („ბაკური“). იხ. აგრეთვე: -ფერა =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა [სრულად »»]
- ჩვენ-ი-ჩვენის კბილისა
- ჩვენი კბილა, ჩვენი ტოლი. =„ვინც ჩვენი კბილისა აღმოჩნდება, იმას ჩავჭიდებთ ბრჭყალებს“ („მუცელა“, VII). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ჩვენფერ-ი
- ჩვენნაირი, ჩვენი მსგავსი. =ლამაზის ერის ლამაზმა ქცევა ერებს ჩვენფერებს მადლი მოჰფინა („არჩილური“);; „ეგ სუყველა მართალია, შენი ჭირიმე, ბატონო, მაგრამ რა უნდა ჰქნას ჩვენფერმა გლეხმა და [სრულად »»]
- ჩვიჩვირ-ი
- იგივე, რაც ჩორბი. (ვარ.) („საახალწლო სიმღერა“.). იხ. აგრეთვე: ჩორბ-ი =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- ჩიეე, ნტრიეეეე
- ცხვრის (თხის) გასაღამოზე სარეკი შეძახილი. =ციხელმა ჩვეულებრივად გაუმძღვარა დარბაისელი ვაცი ცხვრებსა, თავადაც თავის წოწლოკინა ქუდით გაჰყვა თავის საწყემსოს და გაურიალა: „ჩიე, ნტრიეეე“. [სრულად »»]
- ჩითა
- „წინდის მსგავსი ფეხსაცმელი, რომელსაც დღესაც იცვამენ თუშები და, ჩითას ეძახიან“ (ვაჟა). („ფიქრები „ვეფხისტყაოსნის“ შესახებ, – სქოლიო). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
- ჩიკა
- სამფეხა სკამი. =მკითხავი სამფეხა ჩიკაზე იჯდა („მუცელა“, X). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : [სრულად »»]
- ჩილა
- სანთლის, კელაპტრის პატრუქი, სანთლის გული. =არჯალამაც დაუწყო რასღაც ძებნა ახალუხის მარცხენა უბეში და ამოიღო იმანაც სანთლის ნაჭერი, ზედ ჩილა ჰქონდა დახვეული მოთხრ.“ - სტუმრები). [სრულად »»]
- ჩინჩხელა
- ცინცხალი, ნაპერწკალი. =„დამენაძლივე, გადმოვხტე, ზეით - მენა, ძირს - შენაო, ნიგზურს ხელი წამოგივლო, დადგეს ცეცხლის ჩინჩხელაო“ („ფშაველი და...“, XI). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ [სრულად »»]
- ჩინჩხვარ-ი
- ხის ხმელი და წვრილი ტოტები, კიწაწი. გოგრა... ტყის პირებში ჰკრეფდა ჩინჩხვარებს, უწყობდა თავის ორმტკაველა ციგაზე და გამოსწევდა შინისკენ („გოგრა“, IV). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ [სრულად »»]
- ჩინჩხილებ-ს
- ჩინჩხალს, ნაპერწკლებს ისვრის. =„ერთიან მოვიდა დიდის ბურთის ოდენა რამ, დაეცა დაბლა..., სულ ჩინჩხილებდა, წინწელს ისროდა“ (ვარ.) („პაპასი და...“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ [სრულად »»]
- ჩიორა
- სამამლე ვარია (საბა). =მოვიკითხე ჩემი მამალი –კუბღირი. მე რომ თავი დავანებე, მაშინ ჩიორა იყო („მოგონება“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ჩირეხ-ი
- (ჩირაღ) ,,კვარი“ (ვაჟა) =„ჩირეხ ან ჩრაქვი არა გაქვისთა, დაო?“ („საშობაო მოთხრ.“, – სტუმრები). იხ. აგრეთვე: ჩრაქვ-ი =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. [სრულად »»]
- ჩირთ-ი
- ხემცენარის ახლად გამსკდარი კვირტი. =(მთა) გაზაფხულს ნატრობს ძალიან, როგორც ცხონებას მწირია.; ჩირთი რომ იქაც მიაღწევს, ვისთვის რა გასაკვირია?! („პირველი გაზაფხულის სურათები...“). [სრულად »»]
- ჩირთი-ფურთ-ი
- ფართი-ფურთი, უშნო ფაცა-ფუცი =დღევანდელს ჩირთიფურთებსა დაარქვეს ჭკვა და გონება (ივ. კოტორ. ამბავი“, I). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ჩირჩილ-ი
- ჩრჩილი. =ეხლანდელი მოხელე ჩირჩილივითა ჰხრავს და ჰღრღნის სოფელს („ძვ. და ახალი ფშავლ. პოეზია“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- ჩიქილ-ხელსახოც-ი
- ჩიქილა და ხელსახოცი. =გზად მომავალი ფშავლის დედაკაცი რო დაინახოთ, თავის დღეში ვერ იტყვით, თუ ის მართლა დედაკაცია, მინამ არ მოგიახლოვდება და იმის „ჩიქილხელსახოცს“ (თავ-ჩიჩმაგსაც ეძახიან [სრულად »»]
| ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი | ლექსიკონები |
 ძირითად გვერდზე | 10 საუკეთესო • დაგვიკავშირდით • Login |  გვერდის დასაწყისი |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |