 |
 | |
| შერჩეული ტერმინები: 5,233 | გვერდი: 240 / 262 |
- ძაღთოდენ-ი (–ძაღლთოდენი)
- ძალიან ბევრი =„ძაღთოდენი ბიძა-ბიძაშვილები ჰყვანან და ერთმა.,, ვერ გაიგო, სად არის ის კაცი" („დარეჯანი“, IV). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. [სრულად »»]
- ძაღლობა
- არასაკადრისი საქციელი. =ღვინო მასმიე ბევრჯელა, როცა მწყუროდა წყალია, თუ ბოლოს ჟამსა ძაღლობა შენაც არ მოიხმარია („თ. გიგლო ყარალაშვილს“);; „ეს სულ შენის ძაღლობისა ხდება, შენ მიკლავ შვილს, [სრულად »»]
- ძახილ-ძუხილ-ი
- ერთმანეთისთვის გაძახება, ხშირი ძახილი. =სოფელში ხმაურობაა ძახილ-ძუხილი დიდი. („გველის-მჭამელი“, VII);; ხევსურთ ვაჟებთ აჩქროლდენ, დგას ლიქოკს ძახილ-ძუხილი („ძაღლიკა ხიმიკაური“, II). [სრულად »»]
- ძახს
- ძახავს, გრეხს ჯარაზე. „(ქალი) შენს საჩოხეს სძახს, სილაღევ, და ცხარის ცრემლით იღვრება. („გიგლია“, I). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ძგარა-ძგურ-ი
- ხშირი და ძლიერი ძგერა =ჩემმა გულმა ფეთქვა დაიწყო, მისი ძგარა-ძგური, ხმაურობა თითონ მევე კარგად მესმოდა („სვავი“, II). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [სრულად »»]
- ძგვლემა-თვალების ძგვლემა
- ქვეშქვეშად ყურება, თვალების ცეცება. =(ჩხიკვი) გაიძვერულად თვალების ძგვლემით წარმოიდგენდა თავის თავს კრუხად და მოჰყვებოდა კრუშ-კრუშს („საწყალი ჩხიკვი“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე [სრულად »»]
- ძგრიალ-ი
- გრიალი (ფიგურ) =გულს გაგვინედლებს მთაოხრის დილის ნიავის ძგრიალი („მწყემსის სიმღერა“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- ძეგლიგ-ი
- „თოფია“ (ვაჟა), ძველებური, კაჟიანი თოფია. =ალუდამ მუცალს თავით დაუდვა ხანჯარი, ზედ ეკრა სპილოს ძვალიო, გულზედ ძეგლიგი დაადვა, მკლავზედ ფრანგული ხმალიო („ალუდა...“, I). =ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- ძელ-ი, ძელა
- დიდი, სქელი შეშა, რომელსაც წვრილებს უმატებენ ხოლმე ცეცხლზე. გარეთ, ეზოში დიდი ცეცხლი ენთო, გრძლად ძელა იყო გადებული, ზედ ცხრა თუ ათი კეცი მიეყუდებინათ („ფშაველი და...“, II); ცეცხლი [სრულად »»]
- ძირ-ბორჯიანად
- ახ, ნეტავი.. =თემურ-ლენგის შეძლება მაინც მოგვცა, რომ „თბილი ქალაქი“ კი არა, თვით „პეტრებუღიც“ ძირბორჯიანად გადმოგვეტრიალებინა („რამე-რუმე მთისა“). იხ. აგრეთვე: ძირ-ფოჩ(ვ)იანად [სრულად »»]
- ძირ-ფოჩ(ვ)იანად
- ძირ–-ფესვიანად. =„ამოვვარდი ძირ-ფოჩვიანად აღარავინ მრჩება, რომ ჩემი შესანდობარი და–ლიოს. („ცრუპენტ. აღმზრდ.“, ნაწ. I, თ. IV);; (უფალი) ამომთხრის ძირ-ფოჩიანად, საქმე წამივა ცუდადა („ხის [სრულად »»]
- ძირი
- მოდგმა, ჩამომავლობა. =„მე კვირია ვარ, მიტირე, თუშეთით მოსულ მზირია, თუმცა-კი თქვენის წყლისა ვარ, ფშაური მიდგა ძირია. („ბახტრიონი“, IX); ძირად ჩამომავლობით „მათურელი ვარ ძირადა, სახელად [სრულად »»]
- ძირით-ი
- ქვემოთა, ქვემოთ =ცხენების ნთქრევა-ბიბინით მტვერი ცას მისწვდა ძირითი („მწყემსის სიმღერა“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- ძირითა
- ქვემოდან. =იქნიე, რამდენიც გნებავს, მუშტი და წიხლი ძირითა (ვარ) („ქებათა-ქება“). ◊ ქვედა „მობრძანდით, თქვენაც იხილეთ სახლის ძირითა სართული“ („ახუნდი“, IV). ვაჟა-ფშაველას მცირე [სრულად »»]
- ძირმწარ-ი
- ცუდი, უსიამოვნო რამ. =ნუღარ მაჩვენოს უფალმა გულის საკლავი ძირმწარი („სიზმარი“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- ძირხვენა
- (Arctium) ბალახოვანი მცენარე, აღმოცენებამდე მკვრივი და გრძელი ტუბერი აქვს, რომელსაც ჭამენ. ახალგაზრდა ღეროც იჭმევა. აქვს წითელი ყვავილები, რომლებიც გახმობის შემდეგ ბირკებივით ეკვრება [სრულად »»]
- ძლივ:ძლივ სადმე (სადამ)
- გვიან, ძლივს სადღაც, როდისღაც. =ძლივ სადმე აღვსდეგ მკედრეთითა, საბრალოს ია მქვიანო“. („პირველი გაზაფხული“);; „(თოთია) ვნახე.. ძლივ სადამ ვიცანი მიხვრა-მოხვრაზედ, ტანშია“ („გველისმჭამელი“, [სრულად »»]
- ძმა-ბიძაშვილ-ებ-ი
- ძმები და ბიძაშვილები. =„არ გეყოფა განა, რაც ჩემი ძმაბიძაშვილები გაჰჟლიტე? =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- ძმა-ქმარა
- =„ნეტავ რად არ გამათხუებ, მამა. ჩემო, ღვთისავარო? განა ბატარაიღა ვარ, ქალი ოცი წლისა ვარო, – თორო ძმა-ქმარას შავირთავ, ქალ ისითა ჭკვისა ვარო“ („ფშაველი და...“, V). იხ. აგრეთვე: [სრულად »»]
- ძმა-ძმისწულ-ებ-ი
- ძმა და ძმის შვილები. =გამეეგებნენ ალუდას ძმა-ძმისწულები სამნია (ძმა და მისი ორი ვაჟი).(„ალუდა...“, II). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
| ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი | ლექსიკონები |
 ძირითად გვერდზე | 10 საუკეთესო • დაგვიკავშირდით • Login |  გვერდის დასაწყისი |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |