 |
 | |
| შერჩეული ტერმინები: 5,233 | გვერდი: 5 / 262 |
- აგრეე!
- კარგი! ჰო! დიახ! =„აგრეე, აგრეე, ძაღლებისად ხო არ გიჭმევავ, ბიჭო?!“ („სცენები! – ფშავლ. ცხოვრ.). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- აგრია (–აგრეა)
- აგრე არის. =„მართალსა ბრძანებთ, ნათქვამი მეც მომწონს, სწორედ აგრია“ („მთათა ერთობა“). ◊ აგრემც იქნება, აჰანდე. „ჩამოგიდნი აგრია, შე დამწვარო!“ („დარეჯანი“, V); ჩამოგიდნი, [სრულად »»]
- აგრიადა
- =„დაგმეხოს მწარემ სიკედილმა, აგრიადა!“ („აფხუშოობა“). იხ. აგრეთვე: აგრია (–აგრეა) =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- აგრიანე
- =„დაგლახტოს გმირმა კოპალამა, აგრია ნე!“ („კოპალა და იახსარი..."). იხ. აგრეთვე: აგრია (–აგრეა) =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ადარეჯანებ-ს
- ნესტან-დარეჯნად დასახავს, შეაქებს =(რაჭველი) დიაცთა ადარეჯანებს თავის ქამანჩა-სტვირითა („მთაში“, V). იხ. აგრეთვე: ატარიელებ-ს =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
- ადგებ-ა:ქარად ადგება
- =„აღარ მწადიან, გაიგეთ, აღარ, გარევა ჯარშია.; მე ხომ ხმალს ვეღარ მოვიქნევ, ქარად მადგება მკლავშია“ („ძალლიკა ხიმიკაური“, IV).; ფეხზე ადგება (სიზმარი); გაცხადდება, ახდება.; „დიდება [სრულად »»]
- ადგია
- =ლოდების გროვას სიცხის ბუღი ადგა თავსა („კლდე სალი“) =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. [სრულად »»]
- ადგილ-ი:ადგილის დედა
- ამა თუ იმ ადგილის მფარველი წმინდა სული (თუშ-ფშავ-ხევსურთა ძველი რწმენით). მონადირეს ჩვეულებად აქვს, უცხო ადგილას როცა მიდის სანადიროდ, სანთელს წაიღებს. =„ადგილის დედას დაუნთოს, რომ იმან [სრულად »»]
- ადევდებ-ა
- ძალზე ადიდდება (მდინარე). =არაგვში უნდა გავიდე, ბობოქრობს, მოაქვს ლოდები!; ადევებულა და რა ვქნა, სამი მიბია მოზვრები („მეურმის სიმღერა“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა [სრულად »»]
- ადევებულ-ი
- ადიდებული, აზვირთებული (მდინარე). =სიზმარი ვნახე: წამიღო ადევებულმა მდინარემ („სიზმარი სასოწარკვეთილისა“);; „რამდენჯერ ადევებული გაჰგზავნეთ აქით ხევები“ („მთათა ერთობა“). [სრულად »»]
- ადენ-ს
- ატარებს (ბევრს). =„ნუ გეწყინება, ჩემო მასწავლებელო, ვეღარ ვადენ (ბავშვებს სკოლაში)“ („ხევსურეთი").; ბურტყლს (დამტვერს) ადენს —; დაბდღვნის; ბუმბულს (ბეწვს) გააცლის.; ბევრს თაგვსა და [სრულად »»]
- ადი-დადი-ან
- ადიან და ჩამოდიან, დადიან. =„ვუშველოთ!“ ყველა იძახის, რაც მწერნი ადი-დადიან“ („ობოლი“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- ადიდებ-ს
- აქებს =პატრონი უალერსებდა — და ყურმაც ხელზე ლოკავდა— თან; ადიდებდა თავის ძაღლს, იმის მშობელსა ლოცავდა („ძაღლი“) ◊ სადიდებულოს, ხატის სადიდებელ ლოცვას იტყვის. ადიდეს ლაშარის [სრულად »»]
- ადლ-ი
- სიგრძის საზომი, მანძილი ნიდაყვიდან თითების წვერებამდე, — წყრთა. =გირვანქა შეგიძლიან ათ გირვანქიანად ამუშავო, გოჯი — ადლად („ცოტა რამ...“);; „მხარ-ბეჭი ორი ადლი ექნებოდა (კაცს)“ [სრულად »»]
- ადნებ-ა
- ძალიან უხდება, შვენის. =შემოკვალთულნი ჩოხებში მტერს უცდის ქართველებიო და გველის-პირულს ფრანგულებს ადნება ქარქაშებიო („მოხუცის ნათქვამი“, VII). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ [სრულად »»]
- ადნობ-ს
- ხელ-მხარს ვეღარას ადნობს — ვეღარაფერს აკეთებს, ვერ მუშაობს =„აბა რითა, შენ გენაცვალოს პაპა, წაიბურტყუნა მოხუცებულმა, დარჩომილი კაცი გახლავარ, ხელ-მხარს ვეღარას ვადნობ“ („შთაბეჭდილებანი“).; [სრულად »»]
- ადუღებ-ს
- მოხარშავს. =სასტუმროს იყვნენ ხევსურნი, ლუდი ედუღა წიქასა („გველის-მჭამელი“, 1);; (კეკელამ) ფაფა ადუღა, რადგანაც რჯულია მამა-პაპური („ჩიტთა ფაფობა“, III). =ვაჟა-ფშაველას მცირე [სრულად »»]
- ადღვებინებ-ს:კვერცხებს ადღვებინებს
- ვერცხებს უწყობს ბუდეში, რომ მან გაათბოს, შეასქელოს („შედღვიბოს“) და ბარტყები გამოჩეკოს. =თავის კვერცხებს ადღვებინებს და ბარტყებსაც აჩეკინებსო („გუგული“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე [სრულად »»]
- აებღატებ-ა
- ხელების მოშველიებით ასვლას დაიწყებს, აფორთხდება. =ამოვძვერ, ამოვიპარე, ბექობზე ავებღატია („ხის ბეჭი“);; სხვა კაკალზე ან პანტაზე აებღატებოდა და იქიდან გვამცნევდა თავის ვინაობას („ძაღლმა [სრულად »»]
- აეთერ
- აეთრიე =„მაშ, მე ვინ მეტყვის: აბძანდი,; მეტყვიან — აეთერია“ („ეთერი“, III). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
| ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი | ლექსიკონები |
 ძირითად გვერდზე | 10 საუკეთესო • დაგვიკავშირდით • Login |  გვერდის დასაწყისი |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |