 |
 | |
| შერჩეული ტერმინები: 5,233 | გვერდი: 85 / 262 |
- დაშლი-ს:მხრებს დაშლის
- მხრებს გაშლის, მკლავს გამართავს. (ფიგურ.) =„არწივმა მხარნი დაშალნეს, დაპრპიალებდეს ფრანგული“ („გიგლია“, I). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- დაშორდებ-ა
- მოშორდება, მოსცილდება. =-დაგეშორდით. თქვენთვის იყავით“ („ბაყაყთა აჯანყება“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- დაშორებით
- გაცილებით, უფრო მეტად. =დაშორებით სასარგებლოა გლეხკაცობისათვის, რომ სადავო მამულები ხაზინას დარჩესო („ხმა მთიდამ“ - პროვინც. ფელეტ.) =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
- დაშრეტ-ს
- „დააშრობს"“ (ა. შან.). =„ან იმ ცრემლის ტბას დიადსა, ერისგან დანადინარსა, ვინ დაშრეტს, ვინ ამოიყვანს იმ უსუსურსა, მტირალსა?!" („ილია ჭავჭავაძის სახსოვრად“). =ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- დაჩეჩ-ს
- უბიძგებს, შეანჯღრევს. =ბერო „დაჩეჩა“ თოფმა; იმას ორი წყე ჩაეყარა თოფში, რომ უფრო ძალა მისცემოდა („აფხუშოობა“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. [სრულად »»]
- დაჩნდებ-ა
- გამოჩნდება. =სრულ აიკრიბა თოვლები, ბილიკებ დაჩნდა მთებისა („გალაშქრება...“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- დაცარვა
- (გადატ.) (საქმის) გაფუჭება, წახდენა, უკულმა წასვლა. =აბა რა „მიზეზია“ ჩემის სნეულის ავადობისა და ჩემის საქმეების დაცარვისაო („სოფლის სურათები“, V). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ [სრულად »»]
- დაცარულ-ი
- (გადატ.) წამხდარი, გაფუჭებული, უკუღმა წასული (საქმე). =ამისგან მისი ცხოვრება ძალიან დაცარულია („გველის-მჭამელი“, II). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [სრულად »»]
- დაცემულ-ი
- ვაკე, დაბალი (ადგილი). =დიდს, დაცემულს ტყიანს ჭალაში, კახეთში, რამდენიმე წნული ქოხი იდგა (მობის წინა-ღამე ტყეში“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. [სრულად »»]
- დაცუცუნებ-ს
- დაცუნცულებს. =ერთხელ თავის სოროს შორიახლოს დაცუცუნებდა სერეფენია-ქალი („მელია-სერეფენია“, I). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- დაცხაულ-ი
- დაცხავებული, მრავალგან დახვრეტილი. =(ხვთისუნელს) ახალოხის წინა კალთები, ჩოხა, შალვარი ცეცხლისაგან ჰქონდა დაცხაული ჩიბუხის წევის დროს („გასამართლ. ჩიბუხი“, I). =ვაჟა-ფშაველას მცირე [სრულად »»]
- დაძაბრულ-ი
- დაჭიმული. =„თოთიას..- ლაგმის პირს უჭამს ულაყი. დაძაგრულია მკლავშია“ („გველის-მჭამელი", X). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- დაწარბულ-ი
- ,,დაღარული, საწარბავით ამოლებული (საწარბავი დურგლის იარაღია, რომელიც ღარებს აკეთებს)“ (ა. შან). =„(ჯამრულს) ხმალი ხომ აქვის ისევა ღარებზედ დაწარბულია?“ ( „ჯამრული“). =ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- დაწერ-ს
- (ბედის-წერას) დანიშნავს - მომავალ ბედ-იღბალს განუსაზღვრავს. =ქალმა დაწერა ძვალები, რაც ერგებოდა ვისაო („ზის ბეჭი“, IV). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [სრულად »»]
- დაწვრეთილ-ი
- დაჭრელებული, სახეებიანი (ნამცხვარი). =„ღირსად აიტანეთ, ბატონო, ღირსად, კურთხეულად, დაკლული ზვარაკი, დადგმული ტაბლა, დაწვრეთილი სეფე. („საშობაო მოთხრ.,“ ხატობა). =ვაჟა-ფშაველას მცირე [სრულად »»]
- დაწიმწმავ-ს
- პირამდე აავსებს. =პურით ბეღლები აავსეს, ღვინით დაწიიწმეს ქვევრები („ჰაოს და ქართლოს“, I). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- დაწირავ-ს
- დატოვებს (ბევრს). =მზემ აიწია ცაზედა. ნისლებმ დაწირეს ხევები („ალუდა...“, II). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- დაწუი-ს
- დაწოწიალობს, დაძრწის. =„დახვალ, დასწუი – წისქვილს არავინ მაძლევს, არავინ მაფქვეინებსო“ („ფშავლები“, - შენამც). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. [სრულად »»]
- დაწურავ-ს
- ენას შხამად დაწურავს გესლიანს რასმე იტყვის. =ეს სთქვა მაცდურმა და გაჰქრა, ენა დაწურა შხამადა (,,კაფია“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- დაწუხდებ-ა
- მოენატრება, აღეძვრის. =„დავსილო ხმალაო, დავსილო! დასწუხდი განა მამაჩემისაკე, ბეჩავო, განა? („ბათურის ხმალი“ II);; ვაჰმე, რა ძნელად დაეწუხდი, აღმე ავხედავ გზასაო („ფშაველი და...“, XI). [სრულად »»]
| ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი | ლექსიკონები |
 ძირითად გვერდზე | 10 საუკეთესო • დაგვიკავშირდით • Login |  გვერდის დასაწყისი |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |