მოფერებით ეტყვის. =დედა შვილს ან უფროსი ქალი უმცროსს.; „არა გინდა, დედისშვილო, იმას გზა არ აერევა!“ („მოკვეთ. მოქმ, II, გამოსვ. II). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
იხ. აგრეთვე: დევთადედა =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.
დევების დედა. ყველაზე დიდი დევი. =დევთადედის რძით ნაზელსა, მორწყულსა კაცთა სისხლითა (ვარ.) („ეთერი"). იხ. აგრეთვე: დევთა დედის რძით =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა [სრულად »»]
((Rhododendron caucasium)) მომცრო ტანის მარადმწვანე მცენარეა, თეთრი, ლამაზი ყვავილი და გრძელი, ჩაის ფოთლის მსგავსი ფოთოლი აქვს. იზრდება მაღალი მთების ფერდობებზე. =მოგესალმებით, ქედებო, [სრულად »»]
კარგია თავშესაფარი დელგმა-ავდარში, წვიმაში („მამიდის დანაბარები“). იხ. აგრეთვე: დელგმა =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
დვრინვა, ღუღუნი; (გადატ.) მღერა. =შორს ჩემგან მაცდურობაო, შორს ჩემგან, უქმად დვრენაო („საახალწლო“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
ღუღუნებს =ბარში რო ატამი ჰყვავის, ტყეში გვრიტები დვრინავენ (*** „ბარში რო...“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
=იამაც მომცა სალამი, დამ კვლავ ძმა იცნო თავისა, გვერდს უდგა დიაკონაის როგორ ამაყად ჰყვავისა!.. („გაზაფხული“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. [სრულად »»]
ძალიან, მეტად. =(მდიდარს) ელაკლუკება მხოლოდა სულმდაბალი და მშიშარი, გამორჩენის ან გაძღომის დიაღ მსურველი ვინც არი („კაცი მართალი“, III). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა [სრულად »»]
ვთქვათ, დავუშვათ. =„დიაღამც ჩვენ დავაშავეთ, შენის თვალების ჭირიმე, ქადა-საწირავმა რა დააშავა?“ („მოკვეთ“., მოქმ. IV, გამოსვ. V). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
ქალები და ბავშვები. =დიაც-ყმაწვილი წარტყვევნეს, ნამკალი დარჩა ტიალი („განგაში“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
დიბა და ფარჩა, აბრეშუმის ჭრელი ქსოვილი, ტანით სუდარას იხდიდა, დიბ-ფარჩით იმოსებოდა („გაზაფხული“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
,,მსხვერპლის შეწირვის დროს ხევისბერის მიერ წარმოთქმული ლოცვა“ (ა. შან). =ხევსური ხევისბერი, როგორც ფშაველი, თავის „დიდებაში“ არ დაივიწყებს თამარს („თამარის ცხვარი ფშავში“);; (ხევისბერი) [სრულად »»]
დიდედა, ბების. =შორს დარჩენ, ფშავში არიან ჩემი დედა და დიდია („პატარა მწყემსის სიმღერა“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
ბებია შვილიშვილს ან მოხუცი ქალი ბავშვს მიმართავს ასე მოფერებით. =„მაჩვენე, აბა, დიდიაისავ, როგორია?“ ( დარეჯანი“, V). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [სრულად »»]
დიამბეგს დიდკოზიროკიანი და ვეებერთელა კაკარდიანი ქუდიც უკან, კეფაზე ჰქონდა გადაწეული ("ქუდოვანი“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]