 |
 | |
| შერჩეული ტერმინები: 59 | გვერდი: 1 / 3 |
- ლაბუხი
- ჩალა-ბულა, ბურდო. =თივთიკის ნაცვლად რა უშავ, ზოგჯერ ლაბუხი დაიგეთ („სული ობლისა“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- ლაგამ-ი:ლაგმის ტარი
- სადავე, ლაგამზე მიბმული ღვედი. =(გმირს) ფეხთით უდგია ლურჯაი, ორთ უპყრავ ლაგმის ტარიდა („სიკვდ. გმირისა“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ლაზღაობ-ს
- ტიკტიკებს; თამაშობს, ხუმრობს. ერთობა. =(იას) ყურს უგდებს ჯირკვი, ჭინჭარი ათასწლოვანი მუხები, ჩაიუბნებენ თავისთვის: „ლაზღაობს გასაფუჭები („პირველი გაზაფხული“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე [სრულად »»]
- ლალვა
- რეკვა; მოგერიება. =„დღე-დაღამ ფეხზედ ყუდილი, გადაყრა წვიმა შხეპისა. სიმშილი, ლალვა ნადირთა, თმენა ლანძღვის და ტყეპისა“ („ეთერი“, XI). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი [სრულად »»]
- ლამაზ-ლამაზად
- კარგად. =(იანვარს) თან მაჰყვა ამხანიგები, ლამაზ უჭირეს მხარიო („ჩანაწ.“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- ლართხ-ი
- წვრილი და გრძელი ლატანი, ჯოხი (რკინა). =ამკიდეს სახლის მასალა, „ჰკიდეს რკინის ლართხები („საახალწლოები“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ლასტ-ი
- „წნელის ბრტყელი წნული“ (გლ.), - ჩელტი. =იყენებენ კარად, ფიცრად და ა. შ. მამლები (ორაგულები) ბეწინას გაკეთებულს ლასტებზე ზედა ხტებოდენ („ორაგულის ცხოვრ.“, II). =ვაჟა-ფშაველას მცირე [სრულად »»]
- ლაფან-ი
- „ცაცხვის ან თელის ქერქის შიდაპირი“ (ვაჟა) დაღონდა მეტად გოგოთურ, ხმალს მიაწვადა ხელია; ლაფნის საბმურით შაიბა, მაგრა შაიკრა წელია („გოგოთურ და აფშინა“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე [სრულად »»]
- ლაფიან-ი
- დასველებული, გალუმპული. =„დავსველდი ივანე, ლაფიანი ვარ განა არ მხედავთ“ ფშავლ. ცხოვრ,, III). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- ლაქარდიან-ი:ლაქარდიანი ენა
- ტკბილშემპარავი, მლიქვნელი, თილისმიანი ენა. =მოვიდა მოყურიადე ლაქარდიანის ენითა, სახელს ულოცავს ჯოყოლას, ლაღობს არ არის წყენითა („სტ.-მასპ.“, IV). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ [სრულად »»]
- ლაღი
- თამამი. მხიარული, თავისუფლად მიშვებული, შეუზღუდავი. =სულეთს შავიდეს ხმლიანი ლაღი ლაღისა ცხენითა („კაი ყმა“);; თვალს ისე ეჩვენებიან, თითქო გამხდარან ავადა, მთები მაღლები, კლდეები, ლაღი [სრულად »»]
- ლაღობ-ს
- ლაღად არის, მხიარულობს. =ვლაღობ და ვხარობ ფრიადა, ხელს ჩანგით, პირში ენითა („ვნახე სამოთხე ამ ქვეყნად“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ლაშ-ი
- (ჩვეულებრივ იხმარება მრ. რიცხვში) პირი, ტუჩები =ჰხვეჭ, ყლაპავ, რასაც მოხვდები, –რასაც მოავლე ლაშები („ქებათა-ქება“,– ქრთამი);; „შუბს შიგ ცოფიანს ლაშჩი ჩაქცემდი!“ („დარეჯანი“, II);; ჯვარი [სრულად »»]
- ლაშ-პირი
- პირი, (შდრ. ცხვირ-პირი) =ბევრი თხილი შევწირე იმათ გაუმაძღარს ლაშ-პირს („ტყის კომედია“, გამოსვ. I). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ლაშარელა
- ლაშარის წმ. გიორგი, ლაშარის სალოცავი. =ადიდეს ლაშარელაი და თამარ-მეფე წყნარია („გალაშქრება“...). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- ლაშარი
- =რო შაიყრებით ციხე-გორს ან ლაშარს დავლათიანსა, ფშავლებო, მამიგონოდით, დიდს არას მოგცემთ ზიანსა („მწყემსის ანდერძი“);; ლაშარს მოვიდა თილისძე, გულდიდად დაჯდა ხარიო („ლაშარობა“). იხ. [სრულად »»]
- ლაშარის-ჯვარ-ი
- ფშავლების მთავარი სალოცავი, მდებარეობს უკანა ფშავის არაგვის მარჯვენა მხარეს, თამარმეფის სალოცავის მოპირდაპირედ. ლაშარის-ჯვარი წმინდა გიორგის სალოცავია, ხოლო სახელი გიორგი ლაშას უკავშირდება [სრულად »»]
- ლაშდაღრენილი
- პირდაფჩენილი, პირდაღებული. =ლაშდაღრენილი, სასტიკი შავი ხეობა მძვინვარებს („სტ.- მასპ.“, XIV). იხ. აგრეთვე: ლაშებდაღებული =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [სრულად »»]
- ლაშებდაღებული
- =უცბად ვნახე, რომ ერთი უზარმაზარი, ბანჯღვლიანი, თვალებდაწითლებული, ლაშებდაღებული დათვი შემოიჭედა სახლში („საახალწლო სიზმარი“). იხ. აგრეთვე: ლაშდაღრენილი =ვაჟა-ფშაველას მცირე [სრულად »»]
- ლაშებეჭყლაპუნა
- რამაც ჭყლაპუნით, სლაპა-სლუპით, ხმაურით ჭამა იცის. =ბოლოს თვალები მიაპყრო იმ ორასის წლის დათუნას, თავი რომ დაჰსივებია, ბანჯღვლიანს, ლაშებჭყლაპუნას („მეჯლისი ლომისა“). =ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
| ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი | ლექსიკონები |
 ძირითად გვერდზე | 10 საუკეთესო • დაგვიკავშირდით • Login |  გვერდის დასაწყისი |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |