 |
 | |
| შერჩეული ტერმინები: 73 | გვერდი: 1 / 4 |
- ქადა-პურ(ებ)-ი
- „ქადა და ხმიანდი“ (ვაჟა). =აიღო ქადა-პურები, მთლიანად ჩააბარაო („ბახტრიონი“, III). იხ. აგრეთვე: ქადა-ხმიად-ი =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ქადა-საწირავ-ი
- სახატო ქადა-პურები. =„ხალხნო, ვისაც ქადა-საწირავი გაქვთ, მაიტანეთ, ნუღარ აგვიანებთ“ („მოკვეთ.“, მოქმ. IV, გამოსვ. IV). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [სრულად »»]
- ქადა-ხმიად-ი
- იგივეა, რაც ქადა-პურები =ვის წინაპართაც ულოცნიათ ეს სალოცავი, შთამოებამაც ილოცოს - მიართვას ძღვენი ხარი თუ ცხვარი, სანთელი, ქადა-ხმიადი („დროშა“, I). იხ. აგრეთვე: ქადა-პურ(ებ)-ი [სრულად »»]
- ქადაგობ-ს
- ვითომც ღვთის ნება-სურვილს გადასცემს ხალხს ხმამაღალი ყვირილით, წინასწარმეტყველობს. =დროა ქისტების დარბევის, ხმა გავარდება ხალხშია; ხატს გაიკითხავს მკითხავი, ქადაგობს, იცემს თავშია [სრულად »»]
- ქადისკვერ-ი
- პატარა ქადა. =დედამ კეცები გადმოიღო და სახვალიოდ... ერთში ხმიანდი და პატარა კვერები ჩასცხო, მეორეში კი ქადა, ქადისკვერები და ორი „კუჭალი“ („საშობაო მოთხრ.“, სტუმრები). =ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- ქავ-ი
- ქვის მაღალი გალავანი. =„სახლი აქ ჯარეგას მიდგა, ქავი და ციხე კარადა“ („სტ-მასპ“, I).; ქ ა ვ ა დ ა - ქავზე, გალავანზე. (მინდიამ) ხელი ალუდას მი- ართვის: „წაიღ, მიაკარ ქავადა“ („ალუდა...“, [სრულად »»]
- ქავილი:გულის ქავილი
- გულისწადილი, სურვილი. =ჰა მისი დიდი ამაგი, ფიქრი და გულის ქავილი („საახალწლოდ“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას [სრულად »»]
- ქალ-რძალი
- ქალები და რძლები, ქალები საერთოდ (გასათხოვრებიც და გათხოვილებიც). =ქალ-რძლის არ ისმის ქვითინი. დედების მოთქმა მწარია („ბუნების გლოვა“, I). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა [სრულად »»]
- ქალა-უშ-ი
- სიტყვის მასალაა, ხალხურ ლექსში უხმარიათ. =ქალი ვიყავ, ქა-ლა-უში, ალვის ტანი ამაუშვი („ფშაველი დედაკაცის მდგომარეობა...“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა [სრულად »»]
- ქალალდ-ი
- წიგნი; წერა-კითხვა. =„მაშ, თუ რუსული ქაღალდი ისწავლე, ჯარში წახვალ“ („შთაბეჭდ.“II). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- ქალბნელ-ი
- საწყევარი სიტყვაა; მოფერებითაც იტყვიან ქალიშვილზე. =ქალ-სიძეთა ვეღარა იცითა?" „როგორ არა, ძოღანისაც მანდ ეგდო ე ქალბნელი („ფშავლები“, – შენამიც). იხ. აგრეთვე: ქალკუპრ-ი, [სრულად »»]
- ქალისპირა, ქალის პირისა
- ქალური სილამაზისა და ხასიათის ვაჟკაცი. =„ქალისპირა“ ვაჟკაცი გმირად არ გამოდგება, ფშავლის აზრით, იგი მხდალია („გმირის იდეალი...“);; ჩემ დროს ლამაზი ვაჟკაცი არ იყო ქალის პირისა, არამედ შავი, [სრულად »»]
- ქალკუპრ-ი
- ქალბნელი =„მართლა, ი ქალკუპრ რა იქნა? იმის ონარი იქნება!“ („გიგლიაზ, I) იხ. აგრეთვე: დაკუპრვილ-ი, ქალბნელ-ი =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ქალობ-ს
- ქალიშვილობს, ახალვაზრდაობს. =ფიცხობს და ქალობს ბებერი. ტრიალებს ჯარასავითა („ორი გმირი“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; [სრულად »»]
- ქანქარ-ი
- „წონისა და ფულის ერთეული ძველ საბერძნეთში (და ზოგ მის მეზობელ ქვეყანაში, კერძოდ, საქართველოში) (გლ.) აქ (წიგნ. ირონ.) - ფული. =ან კი რა საკადრისია მართლმადიდებელი დაწესებულებისათვის [სრულად »»]
- ქანჩახ-ებ-ი
- დიდი (ნამტვრევი მიწიდან ამოშვერილი) ლოდებით დაფარული ადგილი. =მაშინ კლდის ქალი, ეს ტურფა, წავა ნაბიჯით სწრაფითა, შეივლის შავსა ქანჩახებს, გალიპულს წყალთა ქაფითა („დაურ, კვნესა“);; ადგილს [სრულად »»]
- ქანძურაობა
- ქანაობა, რწევა. =„დღეს რო გავატყავე ეს მგელი და ცხვირში ხელი მოვავლე, ავსწიე მაღლა, ტყავმა ქანძურაობა დაიწყო“ („მოკეთ.“, მოქმ. I, გამოსვ. II). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ [სრულად »»]
- ქარა-მტვრად
- ნაცარ-მტვრად, ნაცარ-ტუტად =(ფიგურ.) ქარა-მტვრად იყო ქცეული ენაწყლიანი მუდარა („აზრი და გრძნობა“). =ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. [სრულად »»]
- ქარავანი
- ქვირითის დასაყრელად წყლის აღმა მიმავალი თევზების გუნდი. =„დავაცქერდი. მომდგარა თევზი, მომდგარა ფარცხად მთელი ქარავანი“ („ცრუპენტი კლმზოდი“. ნაწ. II, თავი I). =ვაჟა-ფშაველას მცირე [სრულად »»]
- ქარასხა
- „სტვირის სარეზონანსო ნაწილი, რომელიც ოდნავ მოკაულია და ბოლოსკენ მსხვილდება. ქარასა ხისაა, მაგრამ შეიძლება რქისაც იყოს; ნახვრეტები აქვს, რომელთაც თითები ეფარება ან ეცვლება სხვადასხვა ტონის [სრულად »»]
| ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი | ლექსიკონები |
 ძირითად გვერდზე | 10 საუკეთესო • დაგვიკავშირდით • Login |  გვერდის დასაწყისი |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |