 |
 | |
| შერჩეული ტერმინები: 1,323 | გვერდი: 37 / 67 |
- მაჰმედი (VII ს.)
- მუჰამედი // მოჰამედი // მოჰმედი, ისლამის დამაარსებელი, რელიგიური მქადაგებელი და პოლიტიკური მოღვაწე. მუსლიმანური ტრადიციისა და ყურანის მიხედვით, ალაჰის უკანასკნელი მოციქული, [სრულად »»]
- მდუმარენი
- ისიხასტები, განდეგილი ბერები, რომლებსაც დადებული ჰქონდათ მდუმარების აღთქმა. არსებობდა მდუმარეთა მონასტრებიც. =ქართული აგიოგრაფიის (IV-X სს.) ენციკლოპედიური ლექსიკონი/ საბა მეტრეველი [სრულად »»]
- მედავითნე
- „ფსალმუნთ მთქმელი“ (სულხან-საბა ორბელიანი), მეფსალმუნე; მართლმადიდებელ ეკლესიაში დაბალი რანგის საეკლესიო მსახური, საერო პირი, რომელიც მღვდელს ეხმარება ღვთისმსახურების შესრულებაში, [სრულად »»]
- მემნონ (XIII ს.)
- იხ. აგრეთვე: ბოცო და მემნონ =ქართული აგიოგრაფიის (IV-X სს.) ენციკლოპედიური ლექსიკონი/ საბა მეტრეველი ; [რედ.აკად. რ. მეტრეველი, აკად. ა. არაბული].- თბ. : [საქ. მეცნ., აკად. სტამბა], [სრულად »»]
- მენელსაცხებლე
- ნელსურნელოვანი, კოსმეტიკური ნივთიერებების დამამზადებელნი ძველ საქართველოში; ერთ- ერთი უძველესი ხელობა იყო როგორც ქრისტიანთა, ასევე მუსულმანთა შორის. ძველად ამ დარგს [სრულად »»]
- მერეს დედათა მონასტერი (V ს.)
- მონასტერი ისტორიულ სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოში, კლარჯეთში, მდ. კარჩხალისწყლის ხეობაში, ფორთა-ხანძთის მიდამოებში; გიორგი მერჩულის „წმ. გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრების“ მიხედვით, აშოტ [სრულად »»]
- მერრანი // მერანი
- ნახსენებია „წმ. დავით გარეჯელის ცხოვრების“ მეტაფრასულ რედაქციაში: „ვითარცა იგი მერრანს დაატკბა წყალნი მწარენი“. აქ იგულისხმება ბიბლიური მარა. გამოსვლათა წიგნის მიხედვით, ებრაელები სამი [სრულად »»]
- მერჩულე
- მერჯულე, ძველ საქართველოში ღვთისმეტყველი, ქრისტიანული მოძღვრებისა და საეკლესიო სამართლის განსწავლული მცოდნე; ამა თუ იმ სარწმუნოების ავტორიტეტული მქადაგებელი და მასწავლებელი. მერჩულე [სრულად »»]
- მესვეტეობა
- განდეგილობის ერთ-ერთი სახეობა; მესვეტეები, დადებული აღთქმის მიხედვით, ხანგრძლივი დროით სვეტზე ეყუდებოდნენ. მესვეტეობა წარმოიშვა მე-3 საუკუნის ბოლოს ახლო აღმოსავლეთში. განსაკუთრებით [სრულად »»]
- მეტაფრასტიკა
- („თარგმანება“, „გადაკეთება“, „განმარტება“, „ხელახალი თხრობა“) აგიოგრაფიული მწერლობის ჟანრი (თუმცა, არსებობს მეტაფრასული ჰომილეტიკაც), ადრინდელ ვერსიასთან შედარებით გავრცობილი, გამოკრებილი [სრულად »»]
- მეუფე
- 1. უფალი, ღმერთი, უზენაესი პატრონი, განმგებელი, მბრძანებელი;2. ასე იწოდებიან ეკლესიის უმაღლესი იერარქები: ეპისკოპოსი – ყოვლადუსამღვდელოესი მეუფე; მთავარეპისკოპოსი და მიტროპოლიტი – [სრულად »»]
- მეძვიანი
- ადგილი აღმოსავლეთ საქართველოში; ნახსენებია სპირიდონ გძელიშვილის თხზულებაში „ცხოვრება და მოღვაწება სანატრელისა მამისა ქრისტესია მონაზონისა, რომელი შემდგომად წოდებულ იქნა ქრისტეფორედ, [სრულად »»]
- მთავარანგელოსი // მთავარანგელოზი
- ზეციური უსხეულო არსება; სიტყვა წარმომავლობით ახალი აღთქმისაა. წმ. დიონისე არეოპაგელის მიხედვით, მთავარანგელოზები არიან: მიქაელი – მძლეველი მტრული ძალებისა; გაბრიელი – სიმაგრე ღვთისა და [სრულად »»]
- მთავარდიაკონი // არქედიაკონი // არქიდიაკონი
- მღვდელმსახურების დროს მღვდლისა და ეპისკოპოსის თანაშემწე, რომელიც წარმოთქვამს კვერექსებს, კითხულობს სახარებასა და ა.შ. მღვდელმსახურებისას მთავარდიაკვნები, ისე როგორც პროტოდიაკვნები, [სრულად »»]
- მთავარეპისკოპოსი//მთავარეპისკოპოზი// მთავარებისკოპოსი//მთავარებისკოპოზი// მთავარეფისკოპოსი
- ქრისტიანული ეკლესიის მაღალი იერარქის ტიტული, მთავარი ეპისკოპოსი, უპირატესი ეპისკოპოსი, მღვდელმთავარი. =ქართული აგიოგრაფიის (IV-X სს.) ენციკლოპედიური ლექსიკონი/ საბა მეტრეველი ; [სრულად »»]
- მთავარმოწამეჲ
- დიდმოწამე, რჯულისთვის წამებული წმინდანი; მთავარმოწამეები არიან: წმ. შუშანიკ დედოფალი, წმ. აბო თბილელი, წმ. მიქელ-გობრონი, წმ. ქეთევან დედოფალი და სხვ. =ქართული აგიოგრაფიის (IV-X [სრულად »»]
- მთაწმიდა // მთაჲ წმიდაჲ
- („აგიონ ოროს“, იგივე „წმინდა მთა“) წმინდა ათონი აღმოსავლეთ საბერძნეთში, ქალკედონიის ნახევარკუნძულის აღმოსავლეთ შვერილს წარმოადგენს, რომელიც ღრმად არის შეჭრილი ეგეოსის ზღვაში. ათონი [სრულად »»]
- მიდია // მიდიელები // მიდნი
- ირანის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში მდებარე ისტორიული სახელმწიფო ძვ.წ.აღ. VII – VI სს., დედაქალაქი ეკბატანა; ჰეროდოტეს ისტორიის თანახმად, მიდიელები ადრე არიელებად იწოდებოდნენ, მაგრამ [სრულად »»]
- მიმიანოს (II ს.)
- წმ. სუქიასთან ერთად წამებული; მოხსენიებულია ანტონ I კათალიკოსის „მარტირიკაში“. =ქართული აგიოგრაფიის (IV-X სს.) ენციკლოპედიური ლექსიკონი/ საბა მეტრეველი ; [რედ.აკად. რ. მეტრეველი, [სრულად »»]
- მინა (IV ს)
- წმ. მოწამენი მინა, ერმოგენი და ევგრაფი ეწამნენ IV საუკუნეში; „წამებაჲ წმიდათა მინა-ერმოგინეთი“ მოხსენიებულია გიორგი მთაწმიდელის „წმ. იოანესა და ეფთვიმეს ცხოვრებაში“. =ქართული [სრულად »»]
| ქართული აგიოგრაფიის (IV-XVIII სს.) ენციკლოპედიური ლექსიკონი | ლექსიკონები |
 ძირითად გვერდზე | 10 საუკეთესო • დაგვიკავშირდით • Login |  გვერდის დასაწყისი |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |