 |
 | |
| შერჩეული ტერმინები: 1,323 | გვერდი: 45 / 67 |
- პარეხი (IX – X სს.)
- მონასტერი შუა საუკუნეების საქართველოში, ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთით, ისტორიულ კლარჯეთში, მდინარე კარჩხალის ხეობის კლდოვან მასივში; მონასტრის დაარსების თარიღი დადგენილი არ არის. ეს [სრულად »»]
- პართია
- პართიის სამეფო ძველი სახელმწიფო კასპიის ზღვის სამხრეთ-აღმოსავლეთით ირანის, ერაყისა და თურქმენეთის ტერიტორიებზე; პართიის სამეფო წარმოადგენდა რომაელთა მეტოქეს აღმოსავლეთში. რომის ლეგიონებს [სრულად »»]
- პარხალი (X ს.)
- სამონასტრო კომპლექსი; მდებარეობს ისტორიულ ტაოში, მდ. ჭოროხის მარცხენა შენაკადის პარხლისწყლის ხეობაში, ლაზისტანის, ანუ პონტოს, მთების აღმოსავლეთ კალთაზე. პარხალი ააგო დავით III [სრულად »»]
- პასექი
- (ფესახ, „გვერდი აუარა“; პასქა, „ვნება“, „წამება“) ყველაზე მნიშვნელოვანი ქრისტიანული დღესასწაული – აღდგომა უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტესი. თავდაპირველად ეს იყო პირველი მოსავლის [სრულად »»]
- პატრიარქი//პატრიაქი//პატრეაქი//პატრიარხი
- („საწყისი“, „ძალაუფლება“) დამოუკიდებელი (ავტოკეფალური) მართლმადიდებელი ქრისტიანული ეკლესიის მეთაურის უზენაესი ტიტული, დადგენილი ქალკედონის მსოფლიო საეკლესიო კრებაზე 451 წ. [სრულად »»]
- პატრიკ (IX ს.)
- გაბრიელ დაფანჩულის ვაჟი, მოხსენიებულია გიორგი მერჩულის „წმ. გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრებაში“. =ქართული აგიოგრაფიის (IV-X სს.) ენციკლოპედიური ლექსიკონი/ საბა მეტრეველი ; [რედ.აკად. რ. [სრულად »»]
- პეროზაკ (VI ს.)
- „წმ. ევსტათი მცხეთელის მარტვილობის“ მიხედვით, წარმოშობით სპარსი, რომელმაც მიიღო ქრისტიანობა. =ქართული აგიოგრაფიის (IV-X სს.) ენციკლოპედიური ლექსიკონი/ საბა მეტრეველი ; [რედ.აკად. რ. [სრულად »»]
- პეროზი (V ს.)
- სასანიდური ირანის მე-18 შაჰინშაჰი, იეზდიგერდ II-ის უფროსი ვაჟი; როგორც იაკობ ხუცესის „წამებაჲ წმიდისა შუშანიკისი დედოფლისაჲ“ მოგვითხრობს, პეროზს მეფობის მერვე წელს (467 წ.) ესტუმრა ქვემო [სრულად »»]
- პეროჟავრ სივნიელი (IV ს.)
- ქართველთა განმანათლებლის, წმ. ნინოს, უახლოესი თანაშემწე და მისი მოგონებების ჩამწერი; წმ. ნინო დაბა ბოდში (ბოდბე) დასნეულდა. ავადმყოფთან სასწრაფოდ შეიკრიბნენ სამეფო ოჯახის წევრები და [სრულად »»]
- პეტრე
- წმ. პეტრე მოციქული // სვიმეონი, „მოციქულთა თავი“ წმ. პავლესთან ერთად; გალილეველი მეთევზის, იონას ძე. განკაცებული უფლის გამოჩენა ძმამ, ანდრია პირველწოდებულმა, ახარა და მანვე მიიყვანა იგი [სრულად »»]
- პეტრე (X ს.)
- ოპიზის მონასტრის მაშენებელი (ამონასთან, ანდრიასა და მაკართან ერთად), მოხსენიებულია „წმ. სერაპიონ ზარზმელის ცხოვრებაში“. =ქართული აგიოგრაფიის (IV-X სს.) ენციკლოპედიური ლექსიკონი/ [სრულად »»]
- პეტრე იბერი (V ს.)
- პეტრე ქართველი (მურვანი, ნაბარნუგი), თეოლოგი და ფილოსოფოსი, ქრისტიანული ნეოპლატონიზმის ფუძემდებელი და თვალსაჩინო წარმომადგენელი; ერისკაცობაში მურვანი (სირიული წყაროებით – ნაბარნუგი), [სრულად »»]
- პეტრიწონის მონასტერი
- ბაჩკოვოს მონასტერი, უძველესი მართლმადიდებლური მონასტერი ბიზანტიის იმპერიაში, ახლანდელი ბულგარეთის ტერიტორიაზე, სოფ. ბაჩკოვოში; ამჟამად ბულგარეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის წმ. სინოდის [სრულად »»]
- პეტრიწონის მონასტრის ტიპიკონი
- პეტრიწონის მონასტრის წესდება შექმნილი ბიზანტიის სამსახურში მყოფი ქართველი დიდებულის, დასავლეთის დიდი დომესტიკოსის – გრიგოლ ბაკურიანის ძის დაკვეთით ქართულ და ბერძნულ ენებზე 1083 წ.; მან [სრულად »»]
- პილატე
- პილატე პონტოელი, რომის იმპერიაში შემავალი იუდეის პროვინციის მეხუთე პრეფექტი, იმპერატორ ტიბერიუსის დროს. მას უწოდებენ პროკურორს, თუმცა არქეოლოგების მიერ კესარიაში აღმოჩენილ [სრულად »»]
- პიმენ (VI ს.)
- ერთ-ერთი ათცამეტი ასურელი მამა, მოხსენიებულია „წმ. შიოსა და ევაგრეს ცხოვრებაში“. =ქართული აგიოგრაფიის (IV-X სს.) ენციკლოპედიური ლექსიკონი/ საბა მეტრეველი ; [რედ.აკად. რ. მეტრეველი, [სრულად »»]
- პიროს (VI ს.)
- წმ. პიროს ბრეთელი, ერთ-ერთი ათცამეტი ასურელი მამა, ქართლში დააარსა ბრეთის ეკლესია, დასაფლავებულია იქვე. =ქართული აგიოგრაფიის (IV-X სს.) ენციკლოპედიური ლექსიკონი/ საბა მეტრეველი ; [სრულად »»]
- პიტიახში
- ძვ. სპარს. „მმართველი“ქვეყნის გამგებელი, ერისმთავარი; ქვეყნის ერთი კუთხის მმართველი (მთავარი ქვეყნისა); უმაღლესი მოხელე ძველ ქართლში, სპარსეთსა და სომხეთში. მისი ზუსტი ეტიმოლოგია [სრულად »»]
- პოლიევკტოს (II ს.)
- წმ. სუქიასთან ერთად წამებული; მოხსენიებულია ანტონ I კათალიკოსის „მარტირიკაში“. =ქართული აგიოგრაფიის (IV-X სს.) ენციკლოპედიური ლექსიკონი/ საბა მეტრეველი ; [რედ.აკად. რ. მეტრეველი, [სრულად »»]
- პონტო
- პონტოს სამეფო, ელინისტური სამეფო შავი ზღვის სამხრეთ სანაპიროზე, მცირე აზიის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში; ძირითადად დასახლებული იყო კაპადოკიელებით. შემდეგ თანდათან მიიერთა შავი ზღვის [სრულად »»]
| ქართული აგიოგრაფიის (IV-XVIII სს.) ენციკლოპედიური ლექსიკონი | ლექსიკონები |
 ძირითად გვერდზე | 10 საუკეთესო • დაგვიკავშირდით • Login |  გვერდის დასაწყისი |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |