0 1 2 3 4

წა წე წი წმ წო
წად წამ წარ

წარმოავლინა

გამოგზავნა
 
II თავი ქართლად შემოსლვაჲ და ნათლის-ღებაჲ წმიდისა მოწამისა ჱაბოჲსი


რამეთუ იჲო ჟამი, ოდეს ერისმთავარი იგი ქართლისაჲ, სახელით ნერსე, ძჱ ადარნესე ჳურაჴალატისა და ერისმთავარისაჲ, მოწოდებულ იქმნა ქუეჲანად ბაბილოვნისა მფლობელისა მისგან მის ჟამისა სარჳინოზთაჲსა ამირა მუმნისა აბდილაჲსგან, რომელი იჲო ქალაქსა მას დიდსა ბაღდადს, რომელიცა იგი მან აღაშჱნა.

ხოლო შესმენითა ბოროტთა ჳაცთაჲთა საჴჲრობილესა შეაგდო მან ნერსე, ერისთავი ქუეჲანისა ამის ქართლისაჲ, და ჴჲრობილ იჲო იგი მუნ ჟამადმდე სამისა წლისა, ვიდრემდის ბრძანებითა ღმრთისაჲთა მოჳუდა აბდილა ამირა მუმნი და დაჯდა მის წილ ძჱ მისი მაჱდი. ხოლო ქველისმოქმედმან ღმერთმან არწმუნა გულსა მაჱდი ამირა მუმნისასა განტევებაჲ ნერსჱსი და გამოიჲვანა იგი მწარისა მისგან საჴჲრობილისა და განუტევა იგი ჳუალად ერისმთავრობით აქა, ქუეჲანადვე თჳსა.


მნებავს აწ, ქრისტჱს-მოჲუარენო, ამიერითგან წმიდისა და სანატრელისა მოწამისა ამის ჱაბოისთვის, რაჲთა გაუწჲო, ვითარ ანუ რაბამ იჲო, ანუ ვინაჲ მოიწია აქა. ესე ნაშობი იჲო აბრამეანი, ძეთაგან ისმაელისთა, ტომისაგან სარჳინოზთაჲსა, და არა თუ უცხოჲსაგან თესლისა, არცა ხარჭისაგან შობილი, არამედ ჲოლადვე არაბიელთა თესლი, მამულად და დედულად, რომლისაჲ მამაჲ მისი და დედაჲ მისი და ძმანი და დანი მისნი იჲვნეს მუნვე ქალაქსა მას შინა ბაღდადს ბაბილოვნისასა.

და ესე იჲო ჲრმა, ჭაბუჳ, ვითარ ათრვამეტის წლის, გინა უჳნინჱს - აჩჳდმეტის წლის. ამან ინება წარმოსლვაჲ თჳსი აქა ერისმთავრისა მის ნერსჱს თანა და შეეჲო იგი მსახურად მისა. და იჲო იგი ჴელოვან, ჳეთილად შემზავებელ სულნელთა მათ საცხებელთა, და სწავლულ იჲო მწიგნობრებითა სარჳინოზთაჲთა, ძეთა ისმაელისთა, ძეთა აბრაჱამისთა, ნაშობთა აგარისთა. ხოლო ამიერ ჩუენდა სოფლად გამოსლვაჲ იგი არა თუ თჳთ თავით თჳსით განიზრახა, არამედ ვითარცა იგი უფალმან ჱრქუა ნეტარსა მას აბრაჱამს მასვე ქუეჲანასა შინა ქალდეველთასა, ვითარმედ: „გამოვედ ქუეჲანისაგან შენისა და ნათესავისაგან შენისა და სახლისაგან მამისა შენისა და მოვედ ქუეჲანასა მას, რომელი მე გიჩუენო შენ”; ეგრჱთვე ესე ჳუალად ნაშობი აბრაჱამისი არა თუ თჳსით გონებით, არამედ წამისჲოფითა ღმრთისა მიერითა იწჳა ესეცა და დაუტევა მამა და დედა და ძმანი და ნათესავნი და მონაგებნი და აგარაჳები, და, ვითარცა იგი უფალი იტჲჳს წმიდასა სახარებასა შინა, წარმოვიდა აქა ნერსჱს თანა მგზავრ ქრისტჱს სიჲუარულისათჳს.

და რაჟამს მოვიდა იგი ქართლად, ცხონდებოდა იგი ნერსე ერისთვისა თანა და თჳსითა სათნოებითა იქმნა იგი საჲუარელ ჲოვლისა ერისა და შესძინა სწავლად ქართულისა მწიგნობრებისა და ზრახვისა ჴსნილად. მაშინ იწჲო ზედამიწევნად და სწავლად წმიდათა საღმრთოთა წიგნთა ძუელისა და ახლისა შჯულისათა, რამეთუ უფალი მეცნიერ-ჱჲოფდა მას. და მოვიდის იგი წმიდად ეჳლესიად და მარადის ისმენნ წმიდათა სახარებათაგან და საჳითხავთა მათ საწინაჲსწარმეტჲუელოთა და მოციქულთა და მრავალთაგან შჯულის მეცნიერთა იჳითხავნ და ისწავებნ. ხოლო რომელთამე რეცათუ ცილობით წინააღუდგებიან, არამედ მიზეზ სწავლისა ექმნებინ მას, და ესრეჱთ სრულ იქმნა იგი ჲოვლითა მოძღურებითა, რომელი აქუს წმიდასა ჳათოლიჳე ეჳლესიასა ქრისტჱს მერ.

მაშინ უდებჲო შჯული იგი მაჱმედისი და წესი იგი მამულისა მის ლოცვისაჲ დაუტევა და შეიჲუარა ქრისტე ჲოვლითა გულითა და გამოირჩია იგი სიტჲჳვთა ამით, ვითარმედ „მითხრეს მე უშჯულოთა ზრახვაჲ, ხოლო არა ეგრე იჲო, ვითარ შჯული შენი”. არამედ ვერ განიცხადებდა თავსა თჳსსა სრულიად ქრისტეანედ, ხოლო ფარულად იმარხავნ და ილოცავნ ქრისტჱს მიმართ და ეძიებდა ადგილსა ჳრძალულსა, სადამცა მოიღო ნათელი ქრისტჱსი, რამეთუ ეშინოდა სოფლისა მჴჲრობელთა ამათ, ზედამდგომელთა ჩუენთა, სარჳინოზთაგან.

და იჲო დღეთა მათ შინა ჳუალად განრისხებაჲ ჴელმწიფეთა მათ სარჳინოზთაჲ ნერსე ერისთავსა ზედა, და ივლტოდა იგი, რამეთუ სასტიჳად ჱბრძოდეს მას სარჳინოზთა ერი; და უფალმან დაიცვა იგი ჴელთაგან მათთა, და განვლო მან ჳარი იგი ოვსეთისაჲ, რომელსა დარიალან ერქუმის. და რაჟამს განვიდა, იჲო მის თანა ერისაგან მისისა ვითარ სამას ოდენ მამაჳაც და მათ თანავე იჲო სანატრელიცა ესე მონაჲ ქრისტჱსი ჱაბოჲ. ხოლო ნერსე, ვლტოლვილი ქუეჲანით თჳსით, შევიდა ქუეჲანასა მას ჩრდილოჲსასა, სადაიგი არს სადგური და საბანაჳჱ ძეთა მაგოგისთაჲ, რომელ არიან ხაზარნი, ჳაც ველურ, საშინელ ჴირითა, მჴეცის ბუნება, სისხლის მჭამელ, რომელთა შჯული არა აქუს, გარნა ღმერთი ხოლო შემოქმედი იციან. და რაჟამს მივიდა ნერსე ერისთავი მეფისა მის ხაზართაჲსა, შეიწჲნარა იგი უცხოებისათჳს და ვლტოლვილებისათჳს მტერთა მისთაჲსა და სცა მას და ჲოველსა ერსა მისსა საზრდელი და სამოსელი.

მაშინ, ვითარცა იხილა ნეტარმან ჱაბო, რამეთუ განშორებულ არს შიშისაგან და მძლავრებისა სარჳინოზთაჲსა, ისწრაფა მან მიახლებად ქრისტჱსა და ნათელიღო სახელითა მამისაჲთა და ძისაჲთა და სულისა წმიდისაჲთა ჴელითა ჴატიოსანთა მღდელთაჲთა; რამეთუ მადლითა სულისა წმიდისაჲთა მრავალ არს ქალაქები და სოფლები ქუეჲანასა მას ჩრდილოჲსასა, რომელნი სარწმუნოებითა ქრისტჱსითა ცხონდებიან უზრუნველად. მიერითგან უფროჲსღა სავსჱ მადლითა ქრისტჱსითა ნეტარი ჱაბო შეეჲო მარხვასა და ლოცვასა დაუბრჳოლებელად.

მაშინ, შემდგომად რავდენისამე ჟამისა, ევედრა ნერსე მეფესა მას ჩრდილოჲსასა, რაჲთა განუტეოს იგი მიერ ქუეჲანად აფხაზეთისა, რამეთუ ჴირველადვე წარეგზავნნეს მას დედაჲ და ცოლი და შვილნი და მონაგები და ჲოველნი სახლისა მისისანი, რამეთუ ჳრძალულ იჲო ქუეჲანაჲ იგი შიშისაგან სარჳინოზთაჲსა. ხოლო ღმერთმან მოამშჳდა ჴირი მეფისა მის ჩრდილოჲსაჲ და განუტევა ნერსე მრავლითა ნიჭითა. და წარემართნეს იგინი სიხარულითა და მადლობითა ღმრთისაჲთა და განვლეს ქუეჲანაჲ იგი წარმართთაჲ, რომელთა ჲოვლადვე არა იციან ღმერთი, და უშიშად ვიდოდეს დღჱ და ღამჱ სამისა თთჳსა გზასა.

ხოლო ნეტარი ჱაბო ეგოდენთა ამათ დღეთა მგზავრ ილოცვიდა და იმარხვიდა და არა დასცხრებოდა იგი ფსალმუნებითა. და ვითარცა მიიწინეს იგინი ქუეჲანად აფხაზეთისა, მთავარმან მის ქუეჲანისამან შეიწჲნარა ნერსე ჲოვლით ერით მისითურთ. ვითარცა იხილა ნერსე დედოფალი, დედაჲ თჳსი, და ცოლი და ძენი თჳსნი, სიხარულითა ჲოველნივე აჳურთხევდეს ღმერთსა ცოცხლებით და მშჳდობით შეჳრებისა მათისათჳს.

მაშინ, ვითარცა ეუწჲა მთავარსა მას აფხაზეთისასა ნეტარისა ჱაბოჲსთჳს, რამეთუ ახალ ნათელღებულ არს, განიხარა ფრიად ჲოვლით ერით მისითურთ; და მოუწოდეს მას მთავარმან მან და ეჴისჳოჴოსმან და მღდელთა და აჳურთხევდეს და ნუგეშინის სცემდეს და უთხრობდეს მას სიტჲუათა ცხოვრებისათა და ახარებდეს ქრისტჱ სთჳს, და საუჳუნოჲსა მის ცხოვრებისათჳს. ხოლო იგი თავით თჳსით მიუგებდა მათ მადლობით სიტჲუათა მათ ჭეშმარიტისა სარწმუნოებისათა, ვიდრემდის უკჳრდაცა მათ და ადიდებდეს ღმერთსა.

ნეტარი ჱაბო უფროჲსღა ჱმადლობდა ღმერთსა, რამეთუ იხილა მან ქუეჲანაჲ იგი სავსჱ ქრისტჱს სარწმუნოებითა და არავინ ურწმუნოთაგანი მჳჳდრად იჴოვების საზღვართა მათთა. რამეთუ საზღვარ მათდა არს ზღუაჲ იგი ჴონტოჲსაჲ, სამკჳდრებელი ჲოვლადვე ქრისტეანეთაჲ, მისაზღვრადმდე ქალდიაჲსა, ტრაჴეზუნტიაჲ მუნ არს, საჲოფელი იგი აფსარეაჲსაჲ და ნაფსაჲს ნავთსადგური. და არს ქალაქები იგი და ადგილები საბრძანებელად ქრისტჱსმსახურისა იონთა მეფისა, რომელი მოსაჲდრე არს დიდსა მას ქალაქსა ჳონსტანტინეჴოლისასა.

ხოლო წმიდამან და ნეტარმან ჱაბო, ვითარცა იხილა ჳაცთა მის ადგილისათა გარდამეტებული ღმრთისმოჲუარებაჲ და ლოცვაჲ ჲოვლისა მის ერისაჲ დაუცადებელი, შური საღმრთოჲ აღიღო, რამეთუ მოიჴსენა მან სიტჲუაჲ იგი წმიდისა მოციქულისაჲ, ვითარმედ „ჳეთილ არს ბაძვაჲ ჳეთილისათჳს მარადის”.

იწჲო მანცა დღეთა მათ ზამთრისათა, თთჳსა მის იანვარისასა, აჩჳდმეტსა მის თთჳსასა, ჴსენებასა წმიდისა მამისა ანტონისსა, აღიღო მანცა ფიცხელი იგი შრომაჲ და შორის ქალაქსა, ვითარცა უდაბნოსა ზედა, ეწჲვებოდა მტერსა მას ეშმაჳსა; და დუმილითა და მარხვითა მოაუძლურებდა იგი ჴორცთა მათ სიჭაბუჳისა თჳსისათა, „რაჲთა შეუძლოს ჲოველთა მათ ისართა ეშმაჳისათა განჴურვებულთა დაშრეტად”. მოიჴსენა მან მაცხოვრისა ჩუენისაჲ, ვითარიგი შემდგომად წმიდისა მის ნათლისღებისა უდაბნოდ განსრულმან, მზაჳუვარსა მას განმცდელსა სძლო, ეშმაჳსა, ლოცვითა მით და მარხვითა წმიდითა ორმეოც დღე.

ეგრეჱთვე ნეტარი ესე ჱაბო არცაღა ერთსა რას სიტჲუასა იტჲოდა ჳაცთა შორის, გარნა ღმერთსა ხოლო ჱზრახავნ წმიდასა შინა ლოცვასა თჳსსა. ეგრჱთ განვლო სამ თთუე და დაადგრა მარხვით და დუმილით. ხოლო წმიდათა მათ დღეთა დიდისა მის მარხვისათა, შჳდთა მათ შჳდეულთა კჳრიაჳესა და დღესა შაბათსა ხოლო მი-რაჲ-იღის წმიდაჲ იგი საიდუმლოჲ, ჴორცი და სისხლი ქრისტჱსი, მაშინღა ნაჳლულევანად მიიღის საზრდელი, ვიდრემდის მიიწია იგი წმიდასა მას დღესა, დიდსა დღესასწაულსა აღვსებასა, აღდგომასა ქრისტჱს ღმრთისა ჩუენისასა; მაშინღა დააცადა ფიცხელი იგი მარხვაჲ და განჴსნა ენაჲცა თჳსი უტჲუებისაგან და ადიდებდა ღმერთსა.

ხოლო იჲო შემდგომად სივლტოლისა მის ნერსჱსისა ქართლით, წარმოავლინა მაჱდი ამირა მუმნმან ბრძანებითა ღმრთისაჲთა სტეფანოზ, ძჱ გურგენ ერისთვისაჲ, დისწული ნერსჱსი, ნაცვალად დედისძმისა თჳსისა ნერსჱსა, ერისმთავრად ქუეჲანასა ამას ქართლისასა. მაშინ მხიარულ იქმნა ნერსე, რამეთუ უფლებაჲ იგი სახლისა მისისაგან არა განაშორა უფალმან. ესეცა წადიერ იქმნა უფროჲსღა გულსმოდგინედ და წარმოავლინნა მოციქულნი და ითხოვა ჴელმწიფეთაგან ამირათა ამის ქუეჲანისათა, რაჲთა უშიშჲონ იგი ბოროტისაგან და გამოვიდეს ჴსნილად ჲოვლით ერით მისითურთ.

და ვითარცა წარმოემართნეს იგინი ქუეჲანით აფხაზეთით, მაშინ ნეტარსა ჱაბოს მიუწოდა მთავარმან მან აფხაზეთისამან და ჱრქუა:

- ნუ განხუალ შენ ამიერ ქუეჲანით, რამეთუ ქუეჲანაჲ იგი ქართლისაჲ სარჳინოზთა უჴჲრიეს და შენ ხარ ბუნებით სარჳინოზ, და არა გიტეონ შენ ქრისტეანობით მათ შორის; და მეშინის მე შენთჳს, ნუუჳუე ჳუალად განგდრიჳონ შენ სარწმუნოებისაგან ქრისტჱსისა ნეფსით, გინა უნებლებით, და ესოდენი შრომაჲ შენი წარსწჲმიდო.

ხოლო ნეტარმან ჱაბო ჱრქუა:

- სადაღა შემიწჲნარა მე ქრისტემან და განმაშორა ჩემგან ბნელი იგი ჴირველისა მის უმეცრებისა ჩემისაჲ და ღირს მჲო მე ნათელსა მას მისსა, არასადა უვარვჲო მე სახელი მისი, დაღათუ ბევრეული ოქროჲსაჲ და ვერცხლისაჲ მომცენ მე, გინათუ ტანჯვითა და გუემითა განმიჳითხონ მე, ვერ განმაშორონ მე სიჲუარულსა უფლისა ჩემისასა.

და აწ შენ ნუ დამაჲენებ მე, ღმრთისმსახურო, რამეთუ რაჲ მადლ არს ჲოფაჲ ჩემი აქა, სადა არა არს შიში, არცა სიჳუდილი ქრისტჱსთჳს? აწ გევედრები, განმიტევე მე, რაჲთა ეუწჲოს განცხადებულად ქრისტეანობაჲ ჩემი ქრისტჱსმოძულეთა მათ, რამეთუ მესმა მე წმიდისა სახარებისაგან თქუმული იგი მაცხოვრისა ჩუენისა მიერ, ვითარმედ „არავინ აღანთის სანთელი და შედგის იგი ქუეშე ჴჳმირსა, არამედ ზედა სასანთლესა გადგიან, რაჲთა ჱნათობდეს ჲოველთა; ეგრე ბრწჲინევდინ ნათელი თქუენი წინაშე ჳაცთა”. და აწ მე რაჲსათჳს დავფარო ჭეშმარიტი ესე ნათელი, რომლითა განმანათლა მე ქრისტემან? არა მეშინის მე სიჳუდილისაგან, რამეთუ მე სასუფეველსა ვეძიებ ქრისტჱსგან.

და ესრჱთ არწმუნა მთავარსა მას და განუტევა.

და გამოვიდა იგი ნერსჱს თანა ქუეჲანად ქართლად და შემოვიდა ქალაქსა ტფილისს, და იქცეოდა იგი განცხადებულად ქრისტეანედ. და ვითარცა იხილეს იგი ქრისტეანედ მუნ მჲოფთა მათ სარჳინოზთა, რომელთა იცოდეს იგი ჴირველად, რომელნიმე ჱჲუედრიდეს, რომელნიმე აგინებდეს, რომელნიმე აშინებდეს, რომელნიმე სდევნიდეს, რომელნიმე მშჳდობისა სიტჲჳთა შეაჯერებდეს.

ხოლო იგი განმტჳიცებულ იჲო ქრისტჱს მიმართ და არავისგან შეძრწუნდებოდა. არამედ სამისა წლისა ჟამთა იქცეოდა ქალაქსა მას შინა და გარემოჲს ჲოველსა სოფლებსა განცხადებულად ქრისტეანედ, არამედ „ვერვინ მიჲვნა ჴელნი მას ზედა ბოროტებით, რამეთუ არღა მოწევნულ იჲო ჟამი მისი”. ხოლო ჳაცნი ქრისტჱსმოჲუარენი, რომელთა იცოდეს ღმრთისა მიმართ სათნოებაჲ მისი, იღუწიდეს მას საზრდელითა და სამოსლითა.


თავი 1 თავი 3

ძირითად გვერდზე 10 საუკეთესოდაგვიკავშირდითLogin გვერდის დასაწყისი
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9