ბოროტი

1. „ძჳრი“; „უკეთური“, ცუდი, საძაგელი (ი. ა.)
   იხ. აგრეთვე: თუალბოროტი, სახელბოროტი, სიბოროტე, უბოროტესი
2. „უკეთურება“, „მედგრობა“, „სიბოროტე“, „ძჳრი“, სიავე, სიცუდე
3. ბოროტი ხჱ: ცუდი ხე; ბოროტად სნეულიყო: მძიმე ავად იყო; ბოროტად ვიგუემები: საშინლად ვიტანჯები; ბოროტსა შინა სენსა არიან: ბოროტისყოფაჲ: უბედურება, გაჭირვება; ბოროტ-უჩნდა წინაშე ღმრთისა საქმჱ ესე
4. ცუდი, ავი, გლახა; ბოროტება, ავი საქმე (ი. ი.)
   წყარო: ძველი ქართული ენის შეერთებული ლექსიკონი : 16800 სიტყვა : შედგენილია ილ. აბულაძის, აკ. შანიძის, ივ. იმნაიშვილისა და სხვა ავტორთა ლექსიკონური წყაროების მიხედვით / [შემდგ. გრიგოლ რუხაძე ; რედ. გვანცა კოპლატაძე ; დაიბეჭდა სრ. საქ. კათოლიკოს-პატრიარქის ილია II ლოცვა-კურთხევით]. - თბ. : საქ. საპატრიარქოს გამ-ბა, 2008 (გამ-ბა "სამშობლოს" სტ.). - 452გვ. ; 20სმ.. - ეძღვნ. წმ. ილია მართლის დაბადების 170 წლისთავს. - ბიბლიოგრ.: გვ. 6. - ISBN 99940-852-4-7, 2000ც.