აბორდაჟი

ისეთი ტერმინია, რომლის შინაარსით საგანგებოდ მითითებულია საზღვაო ბრძოლების ერთ-ერთ ხერხზე. ეს ცნება ძველთაგანვე შემოვიდა მხატვრულ ლიტერატურაში და მანიშნებელია საზღვაო შერკინების მხატვრული ჩვენების ხასიათისა.

საზღვაო ბრძოლის სურათები ხშირად გვხვდება ეპოპეაში და გა|jოყენებულია ბატალური სცენების დასახატავად. ამ მხრივ დიდი ინტერესის შემცველია „ვეფხისტყაოსანი“. აი აბორდაჟის მთლიანი სურათის მაჩვენებელი სტროფები:

ჩაიცვა ტანსა აბჯარი ქცევითა ვეფხებრ მკრჩხალითა.
მას ხელთა კეტი რკინისა ჰქონდა ხელითა ცალითა;
ნავისა თავსა გულითა წადგა შიშშეუვალითა,
ვითა მჭვრეტელნი ჭვრეტითა, მტერნი დახოცნა ხრმალითა.

კიოდეს იგი ლაშქარნი, ხმა მათი არ გაწყდებოდა,
აძგერეს ძელი, რომელსა ზედა სახნისი ჰგებოდა;
ყმა ნავის თავსა უშიშრად ქვე დგა, არ თურე კრთებოდა,
კეტი ჰკრა, ძელი მოსტეხა, სხვით არათ არ მოსტყდებოდა.

ძელი მოსტყდა და ავთანდილ დარჩა ნავდაულეწელი;
შეშინდეს იგი ლაშქარნი, გზა ძებნეს გარდსახვეწელი;
ვეღარ გარდესწრნეს, გარდუხლტა მტერთა მი და მო მლეწელი;
არ დარჩა კაცი ცოცხალი მუნ მისგან დაუფრეწელი.

მათ ლაშქართა გულუშიშრად ასრე ჰხოცდა, ვითა თხასა;
ზოგი ნავსა შეანარცხის, ზოგსა ჰყრიდა შიგან ზღვასა;
ერთმანერთსა შემოსტყორცის, რვა ცხრასა და ცხრა ჰკრის რვასა;
დაკოდილნი მკვდართა შუა იმალვიან, მალვენ ხმასა.

მხატვრულ ლიტერატურაში ძველთაგანვე შესული ეს ცნება პოპულარული ხდება მწერლობისვე მეშვეობით.