ტოტ-ი

1. რტო, კაპი. ამ სამს ტოტში.
    

   წელიწადში მარტო ერთს გამოუვა ხოლმე სამი თუ ოთხი ფოთოლი („ხმელი წიფელი“).

   //ყური (თავშლის,მანდილისა...) (ფშაველი ქალი) ბაგეს „ბარისასავით“ (ბარის დედაკაცი) ჩიქილის ტოტში არ გაიხვეევს („ფშაველები“, – გზად).

2. თათი (ვეფხვისა), ფეხი (ცხენისა).
    

   აღარ აყეფდა არწივი, ვეფხვი არ იბრძვის ტოტითა (,,ქებათა-ქება, – უცნაურია);

   (ცხენი) ტოტს უცემს, ელის პატრონსა, დაუგვიანდა მგზავრია („სიკვდილი გმირისა“). (გადატ.) ხელის მტევანი.

   „წაიღეთ – ამბობს ბერდია – ტოტე ურჯულო ძაღლისა“ („ალუდა...“, V).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.