როცა მთაში ვინმეს წინასწარგანზრახვით კლავდნენ ან დაჭრიდნენ, ეუბნებოდნენ: „უმცროსიმც იქნები ჩემის ძმისა (მამისა...), წყალსამც უზიდავ, ჯღანთამც უბანდავო“ და სხვ. ამით ისინი ვითომ ხელქვეითს, მსახურს „უგზავნიდნენ“ თავის მიცვალებულს. (ზვიადაური) მიჰყავდათ სასაფლაოზე, სადაც ქისტების მკვდარია, უნდა თავის მკვდარს შესწირონ, რომ იქ უზიდოს წყალია, მსახურად ჰყავდეს, მორჩილად და გაუბანდოს ჯღანია („სტ-მასპ.“, V).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.
ძირითად გვერდზე 
გვერდის დასაწყისი