უსტარ-ი

1.  

   „მაშ მე რაღა ვქნა უსხივომ, უსტარმა, უსინათლომა“ („მთა და მთვარე“).

   იხ. აგრეთვე: უშტარი
2. წერილი.
    

   მივიღე შენი უსტარი, გულზედ დამესვა ისრადა („თ. გიგლო ყარალაშვილს“).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.