უტიფარ-ი

1. გამოუცდელი, უზადო, უცოდველი.
    

   (გული) სულ უტიფარი და ნორჩი, ვინ იცის, საით დარბოდა! („გული გაეგზავნე ქვეყნადა“)

2. გულუბრყვილო.
    

   ხალხს ვაბრიყვებთ. და არ ვიცით ჩვენ „უტიფართა“, რომ ეს ხალხი ჩვენ გამოგვრეკავს „ტაძრიდან“ („მცირე შენიშვნა“ გაზ.).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.