„უძმოს, უნათესავოს, დაჩაგრულის დამხმარე, მფარველი“ (გლ.)
- „ვისა სცემთ, ეე. ძმობილებო! დაიძახებდა ჩალხო აქა ვარ უძმოს-ძმა!“ („უძმოს-ძმა“, I);
- უძმოს-ძმა სხვის გულისათვის ჩხუბობდა, სხვას ეშველებოდა (იქვე I)
- უძმოს-ძმობა-დასჭირდა სიბერის დროსაც ჩალხოს უძმოს-ძმობის გამოჩენა („უძმოს-ძმა“. I).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.