უხდენს

1. უშავებს. „ნუთუ კაცთ თავის შვილები არას უხდენენ შინადა?“. („მთათა ერთობა“).
2.  

   ა რ უ ხ დ ე ნ ს - არ უწონებს, ნებას არ აძლევს.

   ფშაველი, ათასში ერთის გარდა, ერიდება ღორის ხორცს, - ხატი არ მიხდენსო („ფშავლები ძველს“);

   სკოლაში შვილს ნუ მისცემო, რადგან ხატი არ „უხდენს“, ხატსა სწყინსო („ერთი კვირა ხევსურეთში“).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.