ხარ-ი

1. ხარირემი.
    

   ყორანმთის გადასახედში ხარმა დაიწყო ღრიალი („მონადირე“, III).

   იხ. აგრეთვე: ქორა:ქორა ხარი, ხარობა
2. კარგი ვაჟკაცის ეპითეტია.
    

   ქალს არვის წააყვანინებს ზაზულიაი ხარიო! („ფშავლის სიყვარული").

   ხარის ფერცხალი - ხმალია ერთგვარი

   იარაღის სახელები – ხმალი: ფრანგული, გორდა, აჭარა, ხარის ფერცხალი და სხვ. („ფშავლები“, –– ძეელს);

   ქორა ხარინ- თეთრი ან თეთრნარევით ჭრელი ხარი.

   მაცალეთ, ლაღნო ფშაველნო, მალოცეთ თქვენი ჯვარიო, სამხვეწროდ მამიყვანავის თეთრი ქორაი ხარიო. („ლაშარობა“).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.