ღმერთმანი (ღმერთმან იცის)

1. დაფიცვაა.
    

   დედაჩვენიც მოვიდა და გამოგვიცხადა, რომ, ღმერთმანი, ყველა მეზობლები შემოვიარე, მაგრამ პურის შოვნა არსად არისო („ერემ-სერემ-სურემიანი“);

2. განა, განაკი, მე შენ გეტყვი და „ეგ ზურაბიაო, - არბობს სოფელი, - ღმერთმანი, გაწყეინოს რამა, ღმერთმანი, წაგართოს რამ ან მოგატყუილოს, ღმერთმანი დაითვრას და აურზაური დაიწყოს, კაცია, კაცი, ნამდვილი ადამიანი!“ („სოფლის სურათები“, I).
   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.