ყელ-ი

1. ნახვრეტი წისქვილის ზედა ქვაში, სადაც საფქვავი ჩადის.
    

   (წისქვილს) ცოცხალნივ გადმეეყარნეს ყელში ჩაცვივნულნ ჭიანი („უძმოს-ძმა“, III).

2. უღელტეხილი, გადასასვლელი მთაზე.
    

   შავის მანდილით შეკრულა ხევ-ხუვი მთისა ყელები („მთათ ძილი“);

   თოვლი სთოვს, ქარი ბობოქრობს, ყელებ შაკრულა მთებისა („ალუდა..., VI).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.