ჰ-ყურობ-ს

1. უყურებს, აკვირდება.
    

   „დედავ, დედავ, უყურებ ამას, ჰყურობ,რა არი? – ეუბნებოდა ეფრემი ამაყად ("გუგული“, III);

   ბიჭი ვარ გოგოლაური.., რას მკურობ ტალავარზედა?! („კრიტოიოკა... ვართაგავასი");

2.  

   „აბა, ძაღლიკავ, შენ ხმალიც ვნახო, როგორა ჰყურობო“(.ძაღლიკა ხიმიკაური“, VI)

   იხ. აგრეთვე: ჰ-ყურებ-ს
   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.