„მთისშხამიანი ბალახი, გავრცელებული სათიბებსა და საძოვრებზე, მაღალია, მსხვილ-ფოთოლა, მომწვანო ყვავილიანი; მრავალწლოვანია“ (გლ.)
- ვარჩევ და ვარკვევ ცალ-ცალკე, ვითპურს მრკვეველი პურისა; ბევრს ვპოვებ ღვარძლს და შხამასა, მსხვერპლიც ვყოფილვარ შურისა („გავხედავ გამოვლილს გზასა“).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.