ვინც სხვას სიტყვას უგონებს, სიტყვის დამთმობი, გამგონე.
- სხვასთან რომ ვმედიდურობთ, ერთმანეთში ძალიან მშვიდობიანადა ვცხოვრობთ მე და ჩემი მეზობელი. ისიც ვის კაი კაცობით? რასაკვირველია, –იმისა, რადგან მე სიტყვაში ჩამოსული ვყევარ“ („რამე-რუმე მთისა“).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.