ბეჭ-ი

1. „მთის ხალხს სწამს, რომ წმინდა ცხოველის, შინაურის, თუნდ გარეულის ბეჭში, ვისაც იგი ეკუთვნის, ან მოუკლავს, სწერია იმ კაცის ავი და კარგი თავგადასავალი“ (ვაჟა); ამ მიზნით გამოსრულ, გასუფთავებულ ბეჭზე მკითხაობენ ხოლმე.
    

   (ნადირთა მწყემსმა) მიძახა: „რა ჰქენ, თორღვაო, რაად მამიკალ ზვერია?! კარგი, — ჰნახოდი, ბეჭშია შენი ცოლ-შვილი სწერია“ („მონადირე“, II).

   იხ. აგრეთვე: ბეჭ-სახეხავ-ნ-ი
2. ბეჭის ფორმის იარაღი ქსლისა, რომლის ჩარტყმითაც ზედას ამაგრებენ ქსელში.
    

   სანდო საკუთარ საქმეს შეუდგა, „ქსელი დაქსო“ საბძელში და პირველ გარიჟრაჟიდამვე მოისმოდა ბეჭის ხმა („ფშაველი და..“, V).

   იხ. აგრეთვე: ჩასაბეჭავად
   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.