ძელ-ი, ძელა

დიდი, სქელი შეშა, რომელსაც წვრილებს უმატებენ ხოლმე ცეცხლზე. გარეთ, ეზოში დიდი ცეცხლი ენთო, გრძლად ძელა იყო გადებული, ზედ ცხრა თუ ათი კეცი მიეყუდებინათ („ფშაველი და...“, II); ცეცხლი ბჟუტავდა. ჰქრებოდა, ალი კვდებოდა ძელზედა („ქართ. ქორწ.“, IV).