წამოჭიმვა, წამოწევა.
- ზოგიერთა ყვავი კაკლის კენწეროდან თავის ქნევით და კისრის წამოძაბვით ისეთ „ყვაა-ყვაოს“ დააყრიდა, მტერსა და მუხანათს მიწასთან გაასწორებდა („კაკალი“).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.