წილ-ი

1. ნაწილი, ხვედრი.
    

   გაიყვეს, თუ რამ ებადათ, სამად გაიყვეს ფეტვი წილების უსწორობაზე არვის რა დაუყბედია („უიღბლო იღბლიანი“, II).

2. პატარა წკირი, წკირის გადანაჭერი, რომელსაც კენჭის ყრის თითოეული მონაწილე თავის ნიშანს ადებს (წილებს, ჩვეულებრივ, ქუდში ჩაყრიან და იქიდან ამოაქვთ).
    

   „წილი დააყარეთ, შვილო წილი“ - სთქვა ბერიძემ და მოსტეხა ცეცხლზე წართულს ფიჩხს ტოტი და დააკეთა თვითონ წილები ხისა („საშობო მოთხრ“, - სტუმრები).

   წ ი ლ ი ს ყრა - წილით რისამე განაწილება, - კენჭის ყრა წილის ყრა არი, ცილობა ათას ცხვარს, ორას ხარშია („წილის ყრა“)

   წ ი ლ ი ს მყრელები - კენჭის მყრელები. წილის მყრელები შვარდნენ ბაბურაულთან ხატშია („წილის ყრა“)

   წ ი ლ ს ჩაუდებს

   იხ. აგრეთვე: ჩაუდებს
   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.