წილობა

1. სახატო ნამცხვრებისა (ხმიადი, ქალა) ან ხორცის ნაჭერი, რომელიც ყველა მლოცავს ეძლეოდა ხატობაში.
    

   ხალხს „მრიგეები“ (მოთავდარიგე) ურიგებდნენ ლავაშებს, ხმიანდისა და ქადის ნაჭრებს, ხორცის „წილობებს“ („ფშაველი და“, II).

2.  

   „შენდაც მშვიდობა. გაცოცხლოს თავის ქმრითა და წილობით!“ „სტ.-მასპ.“, III).

   იხ. აგრეთვე: წილ-ბოლო
   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.