ს-წირავ-ს

1. ტოვებს
    

   ნუ მწირავთ უპატრონოდა, მიშველეთ, თქვენი ჭირიმე („დედის ტირილი“);

   პირველად ომის დამწყები ბრძოლის ველს ბოლოს სწირავდეს („კაი ყმა“).

2. შესაწირს შესაწირავს (ხატს); მიუძღვნის, აჩუქებს.
    

   „მითხარი სახელი, ვის სწირავ, იმასამე შაეწირება“ („ალუდა“, V);

   „მიძღვნილსა საუფროსოსა ამხანაგებსვე სწირავდეს“ „კაი ყმა“).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.