მწირ, ხრიოკი.
- უდაბნოს მხოლოდ აბრაზებს, მნათობთ სხივი რომ ვერ ალამაზებს წრიოკს ბუნებას ოხერტიალსა და სიცოცხლისას ვერ ტოვებს კვალსა („რა ვუთხრა ამ მთებს“).
- წ რ ი ა კ ი -(წრიოკი)- სული ცარიელი, უშინაარსო, გამოფიტული სული.
- დილის მადლმა და პირველმა მზის სხივებმა სიამოვნებით გამსჭვალეს მუცელს წრიოკი სული („მუცელა“, XII);
- მის (ქაჯის) ჟანგიანმა, წრიაკმა სულმა იგრძნო საამო რამ ნეტარება (თარგმ.) („ქაჯი“).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.
ძირითად გვერდზე 
გვერდის დასაწყისი