ბედისკვერ-ი, ბედისკვერა

1. ოჯახის ყველა წევრისათვის ახალწელს გამოცხობილი ხმიადი.
    

   ახალწლის ღამეს დედაკაცი აცხობს „ბედისკვერებს“ ყველა სახლში მყოფის კაც-დედაკაცისათვის („ფშავლები“, — ძველს...);

   ვინ გამომიცხობს ბედისკვერს, მიბრძანეს: „ცხვარსა სცვიდია!“ („პატარა მწყემსის სიმღერა“);

   ხმიადის ბედისკვერებსა ის გამოუცხობს ყველასა („ახალი წელი ფშავში“).

2. დანიშნული სარძლოსათვის ქმრის ოჯახისაგან ახალწელს მისართმევი ხმიადი.
    

   მუდამ ახალ წელიწადს სანეფოს მამა ან ძმა მოვალეა „მოიკითხოს“ სასძლო, ე. ი. მიართვას ძღვენი — ერთი ტიკჭორა არაყი და ერთი „ბედისკვერა“. ბედისკვერა სულ თითონ საპატარძლომ უნდა შეჭამოს, რადგან ბედისკვერა მი! ბედს შეიცავს თავის ვინაობაში... („ხევს. ქორწილი").

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.