კარგი მუხლის მქონე, დაუღალავი, მუხლმაგარი.
- „ღმერთო, რა მუხლადი ვიყავ!“ („ცრუპენტ. აღმზრდ.,“ ნაწ. I, თ. II);
- „ორივეს გვზიდავს მუხლადი ეს ჩემი შავი ცხენია“ („ეთერი“, III).
წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.