ადიდებ-ს

1. აქებს
    

   პატრონი უალერსებდა — და ყურმაც ხელზე ლოკავდა— თან

   ადიდებდა თავის ძაღლს, იმის მშობელსა ლოცავდა („ძაღლი“)

2. სადიდებულოს, ხატის სადიდებელ ლოცვას იტყვის.
    

   ადიდეს ლაშარის ჯვარი თამარის ნაჩუქარია („ბახტრიონი“, VI);

   პაპაჩემი ქუდმოხდილი ტრიალებდა ხატის იქითა მხარეს, სასანთლის წინ ხელში თასი ეჭირა და ილოცებოდა, „ადიდებდა“ („სააღდგომო მოთხრობა“ — ხატობა).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.