გარ-ი

1. გარემო. მოსცმია გარსა, მიდამოს, ნისლი ყვავილთა სუნისა („კოპალა“, II).
2. გარეგანი. არ მიჰხლებია ხელი კაცისა, გაელამაზოს მის სახე გარი („დაჩაგრ. მესტვირე“).
   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.