(ჰ)-გუობ-ს

1. ეგულება, მიაჩნია,ფიქრობს, ვარაუდობს.
    

   იქ ვგუობ მხოლოდ წამალსა, ის მომხსნის თავით ჭირებსა („ქებათა-ქება! – რედაქტორებით); ეგუობდი, კამკამა წყარო სამშობ-ლოს ამიმწვანებსა („მე ჩონგურს...“);ეს პოემა საკუთარმა ინციდენტმა დამაწერინა, გოგოთურად ვგუობდი თავისთავს („ფიქრები „ეეფხისტყაოსნის“ შესახებ“, I).

2. ეგუება, იგუებს, ეთვისება.
    

   რატომ არ ჰგუობს, არ ვიცი, ამ ჰანგსბუნება ბარისა?! („დაგვიან, პასუხი აკაკის“).

   წყარო: ვაჟა-ფშაველას მცირე ლექსიკონი/ შეადგინა ალექსი ჭინჭარაულმა ; [მთ. რედ. ა. ჩიქობავა]; ვაჟა-ფშაველას კაბინეტი.თბილისი : თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1969.